Οι ισραηλίτες πληρώνουν το αμάρτημα του Δαβίδ με επιδημία

     Ο Θυμός του Θεού άναψε όταν κάποιος υποκίνησε τον Δαβίδ να απαριθμήσει τους ισραηλίτες(2 Σαμουήλ 24:1). Έτσι λοιπόν ο Δαβίδ διέταξε τον Ιωάβ τον αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ να κάνει απογραφή του λαού για να μάθει τον αριθμό του λαού(2 Σαμουήλ 24:2).Ο Ιωάβ έφερε αντίρρηση σε αυτό επειδή ήταν αμαρτία στα μάτια του Θεού αλλά στο τέλος υπερίσχυσε ο λόγος του Δαβίδ ακόμη κι αν διαφωνούσαν οι αρχηγοί των στρατιωτικών δυνάμεων (2 Σαμουήλ 24:3,4).Έπειτα από την διαταγή του Δαβίδ ο Ιωάβ περιόδευσε όλο το Ισραήλ μέχρι που μέτρησε όλο τον λαό και έδωσε τον αριθμό της απογραφής (2 Σαμουήλ 24:5-9).Τότε ο βασιλιάς Δαβίδ άρχισε να έχει τύψεις για το αμάρτημα που είχε κάνει. Ο Θεός αποφάσισε να τιμωρήσει τον Δαβίδ στέλνοντας τον προφήτη του λέγοντας του: «Να έρθουν σε εσένα εφτά χρόνια πείνας στη χώρα σου ή να τρέπεσαι σε φυγή τρεις μήνες μπροστά στους καταδίκους σου, ενώ αυτοί σε καταδιώκουν, ή να υπάρξουν τρεις ημέρες επιδημίας στη γη σου;»(2 Σαμουήλ 24:10-13). Ο Δαβίδ απάντησε με δειλή καρδιά λέγοντας ότι προτιμά να έρθουν τρεις ημέρες επιδημίας στη γη του παρά να πέσει από χέρι ανθρώπου(2 Σαμουήλ 24:14).
     Έπειτα ο Θεός έστειλε επιδημία στο Ισραήλ με αποτέλεσμα να πεθάνουν εβδομήντα χιλιάδες άτομα(2 Σαμουήλ 24:15-16). Αργότερα ο Δαβίδ είπε στο Θεό «σε τι φταίξανε αυτοί οι άνθρωποι και πέθαναν; Ας πέσει σε παρακαλώ το χέρι σου πάνω σε εμένα και πάνω στον οίκο του πατέρα μου». Αργότερα ο Θεός είπε στον Δαβίδ να του κάνει μια Θυσία ώστε να σταματήσει η μάστιγα από τον λαό. Έκτισε λοιπόν ο Δαβίδ θυσιαστήριο για τον Θεό και πρόσφερε ολοκαυτώματα και Θυσίες τις οποίες δέχτηκε ο Θεός ώστε σταμάτησε η μάστιγα από στο Ισραήλ (2 Σαμουήλ 24:18-25).
     Αντιλαμβανόμαστε καθαρά την μεγάλη αδικία αυτής της ιστορίας όταν ο Θεός τιμώρησε τους ισραηλίτες εξαιτίας του σφάλματος του Δαβίδ. Πως γίνεται ένας δίκαιος Θεός να λέει από την μια πλευρά ότι ο καθένας θα δώσει λογαριασμό για τα σφάλμα του και από την άλλη να τιμωρά τους ισραηλίτες λόγω του σφάλματος του Δαβίδ; Ο Θεός είπε πιο πριν στο Αβραάμ ότι δεν θα κατάστρεφε δέκα δίκαιους σε μια πόλη για χάρη των άδικων ανθρώπων (Γένεσης 18:25). Επίσης ο Θεός είπε ξεκάθαρα ότι δεν θα καταστρέψει τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό ( Γένεσης 18:25). Αλλά όπως πάντα θα ειπωθούν και δικαιολογίες που είναι αβάσιμες. Εδώ οι μελετητές της Αγίας Γραφής λένε ότι έφταιγαν και οι ισραηλίτες για αυτή την κατάσταση διότι δέχτηκαν να γίνει η απογραφή και δεν αντέδρασαν για να την σταματήσουν. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει πουθενά ότι ο λαός γνώριζε ότι ο Θεός απαγόρευε να γίνει αυτή η απογραφή. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει κάτι που να δικαιολογεί την τιμωρία. Ένα ερώτημα που πρέπει να του δώσουμε σημασία είναι γιατί δεν επήλθε άμεση τιμωρία στον Ιωάβ ο οποίος ήξερε καλά ότι ήταν λάθος η απαρίθμηση του λαού και όμως το έκανε; Γιατί έπρεπε να αντιδράσουν οι ισραηλίτες και όχι ο Ιωάβ που λέει ξεκάθαρα η Αγία Γραφή ότι έκανε την απογραφή ξερώντας ότι ήταν αμαρτία; Επίσης γιατί ο Θεός δίνει την επιλογή να ρίξει τις ευθύνες του στον λαό;  
      Επαναλαμβάνεται ένα κλασσικό σχήμα τιμωρίας. Πάλι βλέπουμε περιπτώσεις όπου ο βασιλιάς και άνθρωποι με ψηλή θέση όπως τον Ιωάβ να επηρεάζονται λιγότερο και κάποτε καθόλου από την κρίση του Θεού, ενώ το μεγαλύτερο βάρος της τιμωρίας πέφτει στους κοινούς ανθρώπους που στις πλείστες φόρες δεν φταίνε σε τίποτα. Αυτό το σχήμα τιμωρίας το βλέπουμε πολλές φορές στον τότε αρχαίο κόσμο. Για παράδειγμα στην Επική Ιλιάδα του Ομήρου όπου είναι ένα αρχαίο ποίημα με θέμα τον Τρωικό πόλεμο βλέπουμε το ίδιο σχήμα τιμωρίας. Οι Θεοί θέλοντας να τιμωρήσουν τους έλληνες αρχηγούς έφερναν αρρώστιες και ήττες στους απλούς έλληνες στρατιώτες με το αποτέλεσμα να πεθαίνουν πολλοί κάθε φορά. Επίσης καθώς πολεμούσαν οι Έλληνες με τους Τρώες οι απλοί στρατιώτες σκοτώνονταν ενώ οι ήρωες προστατεύονταν από τους Θεούς. Οι απλοί άνθρωποι πλήρωναν τις αμαρτίες των βασιλιάδων και ανθρώπων με ψηλή θέση καθώς εκείνοι επηρεάζονταν λιγότερο.

     Σε αυτή την ιστορία φαίνεται ότι η κρίση του Θεού είναι η ίδια με την κρίση των ανθρώπων εκείνου του καιρού. Άρα αυτός ο Θεός δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φανταστικό πρόσωπο με ανθρώπινο χαρακτήρα όπως το έχουμε δει και σε προηγούμενες ιστορίες. Εσείς πως κρίνεται αυτή την ιστορία;