Συνεχίζοντας την προηγούμενη ιστορία του άρθρου « Προφήτης εξαπατά άλλο προφήτη», ο Ιεροβοάμ ο βασιλιάς του δεκάφυλου βασιλείου του Ισραήλ δεν άλλαξε καθόλου την στάση του όταν προειδοποιήθηκε από τον προφήτη του Θεού (1 βασιλέων 13:33). Με τον καιρό αρρώστησε ο γιος του ο Αβιά και γι’ αυτό είπε ο Ιεροβοάμ στη σύζυγο του να μεταμφιεστεί και να βρει τον προφήτη Αχιά(1 βασιλέων 14:1-3). Έτσι πήγε λοιπόν η γυναίκα του Ιεροβοάμ στον προφήτη Αχιά μεταμφιεσμένη αλλά αυτός την αναγνώρισε και έπειτα της είπε τα εξής λόγια: «Πήγαινε και πες στον Ιεροβοάμ: « Αυτό είπε ο Θεός του Ισραήλ: Επειδή σε ύψωσα μέσα από το λαό σου, για να σε καταστήσω ηγέτη του λαού μου του Ισραήλ, και απέσχισα τη βασιλεία από τον οίκο του Δαβίδ και την έδωσα σε εσένα, και εσύ δεν έγινες σαν τον υπηρέτη μου τον Δαβίδ , ο οποίος τήρησε τις εντολές μου και ο οποίος βάδισε ακολουθώντας εμένα με όλη του την καρδιά, πράττοντας μόνο το σωστό στα μάτια μου, αλλά άρχισες να ενεργείς χειρότερα από του προγενέστερους σου….. για αυτό λοιπόν εγώ φέρνω συμφορά πάνω στον οίκο του Ιεροβοάμ, και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ, όπως καθαρίζει κάποιος τα κόπρανα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Όποιος από τον Ιεροβοάμ πεθάνει στην πόλη, θα τον φάνε οι σκύλοι και όποιος πεθάνει στον αγρό , θα τον φάνε τα πτηνά των ουρανών, επειδή ο ίδιος ο Θεός το είπε αυτό. Και εσύ σήκω, πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν τα πόδια σου μπουν στην πόλη, το παιδί θα πεθάνει. Και όλος ο λαός θα τον θρηνήσει, θα τον θάψει , επειδή μόνο αυτός από τον Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο διότι σε αυτόν βρέθηκε κάτι καλό ενώπιον του Θεού μέσα στον οίκο του Ιεροβοάμ. » (1 βασιλέων 14:6-11).
Έτσι και έγινε, η σύζυγος του Ιεροβοάμ έφυγε και μέχρι να φτάσει στο σπίτι της το παιδί της ξεψύχησε(1 βασιλέων 14:17) . Έπειτα έθαψαν το παιδί και το θρήνησαν όπως προφήτεψε ο προφήτης Αχιά (1 βασιλέων 14:18). Μετά από το θάνατο του παιδιού η αγία γραφή δεν λέει πολλές λεπτομέρειες. Το μόνο που λέει μετά από αυτό είναι ότι ο Ροβοάμ ο βασιλιάς του δύφυλου βασιλείου πέθανε και στη θέση του βασίλεψε ο γιος του ο Αβιά(2 Χρονικών 12:16). Όταν λοιπόν ο Αβιάς έγινε βασιλιάς πολέμησε εναντίον του Ιεοροβοάμ με αποτέλεσμα να πεθάνει ο Ιεροβοάμ( 2 Χρονικών 1:32-20).
Η όλη αδικία αυτής της ιστορίας είναι η τιμωρία που επέφερε ο Θεός στον οίκο του Ιεροβοάμ. Ο Θεός είπε ξεκάθαρα ότι δεν θα λυπηθεί κανέναν άνθρωπο από τον οίκο του Ιεροβοάμ με αποτέλεσμα να μη λυπηθεί ούτε το παιδί του Ιεροβοάμ που σε αυτό βρέθηκε κάτι καλό. Δεν έκανε καμιά εξαίρεση στο παιδί το οποίο καταλαβαίνουμε από τα λόγια που είπε μέσω του προφήτη του : «και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ». Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος του παιδιού δεν προκλήθηκε από μια τυχαία ασθένεια αλλά ο ίδιος ο Θεός προκάλεσε τον θάνατο του παιδιού όπως βλέπουμε στα πιο πάνω λόγια. Την μόνη εξαίρεση που έκανε ο Θεός με το άρρωστο παιδί του Ιεροβοάμ ήταν να θαφτεί διότι οι υπόλοιποι που ήταν πονηροί από τον οίκο του Ιεροβοάμ θα πέθαιναν, θα τους έτρωγαν τα πτηνά και τα ζώα του αγρού. Κάτι άλλο που πρέπει να τονίσουμε είναι τα λόγια που είχε πει ο Θεός στο παρελθόν. Στον μωσαϊκό νόμο είχε πει ξεκάθαρα ότι τα παιδιά δεν πρέπει να πληρώνουν για το σφάλμα των γονέων τους αρά δεν δικαιολογείτε να θανατωθεί το παιδί λόγο του πατέρα του, του Ιεροβοάμ(Δευτερονόμιο 24:16). Κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον θάνατο του αθώου παιδιού. Ακόμη κι αν ειπωθεί από κάποιον ότι το παιδί δεν ήταν δίκαιο αλλά είχε κάτι καλό πάνω του δεν είναι λογικό να το θανατώσει ο Θεός. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Θεός μας έκανε κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση, που σημαίνει ότι μας έδωσε την λογική και την συνείδηση για να κρίνουμε τι είναι το σωστό και τι είναι λάθος, και σε αυτή την ιστορία που εξετάσαμε μπορούμε να καταλάβουμε ότι δεν άξιζε να πεθάνει το παιδί (Γένεσης 1:26).
Κάτι άλλο που θα πρέπει να εξετάσουμε είναι η χάρη που έκανε ο Θεός στο παιδί που αρρώστησε και πέθανε. Είπε πως το παιδί θα θαβόταν κανονικά διότι βρέθηκε κάτι καλό σε αυτό. Σε τι θα ωφελούσε έναν πεθαμένο να θαφτεί ή να μείνει άθαφτος; Μήπως θα παραπονεθεί το παιδί γιατί θα τον έτρωγαν τα πτηνά του ουρανού και τα ζώα του αγρού; Από την άλλη μεριά οι άλλοι κακοί άνθρωποι από τον οίκο του Ιεροβοάμ θα παραποιούνταν γιατί θα τους έτρωγαν τα πτηνά και τα ζώα του αργού; Ακόμη κι αν ο Θεός έβαλε τα ζώα να φάνε τα πτώματα των αμαρτωλών για να δείξει το θυμό του, δείχνει ότι ικανοποιεί τα σαδιστικά αισθήματα του. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η ανθρώπινη φύση του Θεού. Όπως οι πολεμιστές στα αρχαία χρόνια έκαναν επίδειξη μίσους με το να καρφώνουν κεφάλια πάνω σε παλούκια και να κρεμάζουν τα πτώματα των εχθρών τους, έτσι και ο Θεός εκφράζει τα βίαια αισθήματα του στα πτώματα των πονηρών. Δεν δείχνει την προσωπικότητα του στοργικού Θεού όπως ο ίδιος θέλει να δείχνει στην Αγία γραφή: « Όσο βέβαιο είναι ότι εγώ ζω», λέει ο υπέρτατος Κύριος, «βρίσκω ευχαρίστηση, όχι στο θάνατο του πονηρού, αλλά στο να επιστρέψει ο πονηρός από την οδό του και να εξακολουθήσει να ζει. Επιστρέψετε, επιστρέψετε από τις κακές σας οδούς, γιατί να πεθάνετε οίκε του Ισραήλ;» (Ιεζεκιήλ 33:11). Αντιθέτως όμως , ο Θεός βρίσκει ικανοποίηση στο να εκφράζει το θυμό του ακόμα και στα πτώματα των πονηρών.
Σε αυτή την ιστορία πρέπει να θυμόμαστε τον άδικο θάνατο του παιδιού και κυρίως την ανθρώπινη φύση του Θεού την οποία βλέπουμε όταν ο Θεός επέτρεψε να θαφτεί το παιδί του Ιεροβοάμ επειδή βρέθηκε κάτι καλό σε αυτό. Είδαμε πως αυτό δεν είχε κανένα νόημα διότι δεν θα άλλαζε κάτι για το παιδί αν θαβόταν ή αν θα έμενε άθαφτο διότι η πεθαμένοι ούτε νιώθουν ούτε σκέφτονται. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα τα ατελής ανθρώπινα αισθήματα του Θεού. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε όταν ο Θεός έκανε επίδειξη βίας στα πτώματα των ανθρώπων που τιμώρησε εκφράζοντας τα σαδιστικά αισθήματα όπως αυτά των αρχαίων πολεμιστών που έκαναν το ίδιο στα πτώματα των εχθρών τους ως επίδειξη μίσους. Στο επόμενο άρθρο θα αναλύσουμε την ιστορία του Αχαάβ και τα παράλογα γεγονότα της.
26/10/08
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου