Ο αφανισμός του οίκου του Ιεροβοάμ

    Συνεχίζοντας την προηγούμενη ιστορία του άρθρου « Προφήτης εξαπατά άλλο προφήτη», ο Ιεροβοάμ ο βασιλιάς του δεκάφυλου βασιλείου του Ισραήλ, δεν άλλαξε καθόλου την στάση του όταν προειδοποιήθηκε από τον προφήτη του Θεού (1 βασιλέων 13:33). Με τον καιρό αρρώστησε ο γιος του ο Αβία και γι’ αυτό είπε ο Ιεροβοάμ στη σύζυγο του να μεταμφιεστεί και να βρει τον προφήτη Αχία (1 βασιλέων 14:1-3).
  Έτσι πήγε λοιπόν η γυναίκα του Ιεροβοάμ στον προφήτη Αχία μεταμφιεσμένη, αλλά αυτός την αναγνώρισε και έπειτα της είπε τα εξής λόγια: «Πήγαινε και πες στον Ιεροβοάμ: « Αυτό είπε ο Θεός του Ισραήλ: « Επειδή σε ύψωσα μέσα από το λαό σου, για να σε καταστήσω ηγέτη του λαού μου του Ισραήλ, και απέσχισα τη βασιλεία από τον οίκο του Δαβίδ και την έδωσα σε εσένα, και εσύ δεν έγινες σαν τον υπηρέτη μου τον Δαβίδ , ο οποίος τήρησε τις εντολές μου και ο οποίος βάδισε ακολουθώντας εμένα με όλη του την καρδιά, πράττοντας μόνο το σωστό στα μάτια μου, αλλά άρχισες να ενεργείς χειρότερα από του προγενέστερους σου….. για αυτό λοιπόν εγώ φέρνω συμφορά πάνω στον οίκο του Ιεροβοάμ, και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ, όπως καθαρίζει κάποιος τα κόπρανα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Όποιος από τον Ιεροβοάμ πεθάνει στην πόλη, θα τον φάνε οι σκύλοι και όποιος πεθάνει στον αγρό , θα τον φάνε τα πτηνά των ουρανών, επειδή ο ίδιος ο Θεός το είπε αυτό. Και εσύ σήκω, πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν τα πόδια σου μπουν στην πόλη, το παιδί θα πεθάνει. Και όλος ο λαός θα τον θρηνήσει, θα τον θάψει , επειδή μόνο αυτός από τον Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο διότι σε αυτόν κάτι καλό ενώπιον του Θεού μέσα στον οίκο του Ιεροβοάμ. » (1 βασιλέων 14:6-11).
    Έτσι και έγινε, η σύζυγος του Ιεροβοάμ έφυγε και μέχρι να φτάσει στο σπίτι της το παιδί της ξεψύχησε(1 βασιλέων 14:17) . Έπειτα έθαψαν το παιδί και το θρήνησαν όπως προφήτεψε ο προφήτης Αχιάς(1 βασιλέων 14:18).
    Η προφητεία που έδωσε ο Θεός στον Αχιά δείχνει τα ελαττωματικά ανθρώπινα αισθήματα του Θεού. Πως γίνεται ένας Θεός αγάπης, που όπως παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή να λέει ότι δεν βρίσκει ευχαρίστηση στον θάνατο του πονηρού και από την άλλη πλευρά να κάνει επίδειξη σαδιστικών αισθημάτων πάνω στα πτώματα των πονηρών που τιμώρησε; (Ιεζεκιήλ 33:11) . Τι νόημα, ή μάλλον τι σκοπό είχε ο Θεός να κάνει αυτό στα πτώματα των πονηρών που τιμώρησε; Επίσης το ότι ο Θεός έκανε εξαίρεση στο αγόρι, δηλαδή θα ήταν το μόνο από τον οίκο του Ιεροβοάμ που θα θαβόταν κανονικά, δείχνει κάποια βασικά χαρακτηριστικά της φύση του Θεού. Σε τι ωφελούσε να θαφτεί το παιδί ή να μείνει άθαφτο; Μήπως το έκανε ο Θεός ως χάρη προς το παιδί, επειδή βρήκε κάτι καλό μέσα του; Όπως ξέρουμε οι νεκροί δεν νιώθουν ούτε σκέφτονται, αλλά βρίσκονται σε μια κατάσταση ανυπαρξίας. Από τη στιγμή που το παιδί ήταν νεκρό σε τι θα το ωφελούσε να θαφτεί η να μείνει άθαφτο ; Αυτό το γεγονός αντανακλά την φύση του κοινού ανθρώπου. Οι άνθρωποι των αρχαίων καιρών όταν έχαναν τους συντρόφους τους που αγαπούσαν, τους έθαβαν και τους θρηνούσαν. Το έκαναν για να θεραπέψουν τα αισθήματα λύπης που είχαν. Επίσης, γινόταν και το αντίθετο, όταν οι άνθρωποι σκότωναν τους εχθρούς τους, κατακρεουργούσαν τα πτώματα τους, έκοβαν τα κεφάλια τους ή τα άφηναν εκτεθειμένα σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ο Θεός ενέργησε με την ίδια ανθρώπινη λογικη στην περίπτωση αυτής της ιστορίας.  
    Σε αυτή την ιστορία επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά η ανθρώπινη φύση του Θεού, που δείχνει ότι η Αγιά Γραφή είναι εμπνευσμένη βάση των εποχών που έζησαν οι συγγραφείς και όχι από τον Θεό.