In searching for the truth.

Οι Εβραίοι: Όλη η αλήθεια (Κωνσταντίνος Πλεύρης)

2009-08-11T02:19:00.002+03:00

«Το βιβλίον αυτό είναι ογκώδες διότι σκοπός του είναι να αποκαλύψη όλη την αλήθειαν, δια τους Εβραιοσιωνιστάς, την θρησκείαν, τας πολιτικάς επιδιώξεις, τον μισανθρωπισμόν και τον παράλογον “ρατσισμόν” τους.
Δια να επιτευχθούν τα ανωτέρω χρειάζεται πολύς χώρος. Εχρησιμοποιήθησαν αναφορά εις 250 συγγραφείς, φωτογραφίαι, κείμενα, στοιχεία κι επιχειρήματα, που αναλύουν το εβραϊκόν πρόβλημα, χωρίς προκατάληψιν, χωρίς φανατισμόν, αλλά με ειλικρίνειαν. Όποιος γράφει την αλήθειαν κάνει πάντα καλό. Αυτό πιστεύω».
Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης

Αυτή είναι η πρώτη σύσταση για το επίμαχο βιβλίο «Οι Εβραίοι: Όλη η αλήθεια» του δικηγόρου Κωνσταντίνου Πλεύρη (γνωστού για αρκετές ακραίες απόψεις του), από το ίδιο τον συγγραφέα, ο οποίος λόγω αυτού του βιβλίου οδηγήθηκε στα δικαστήρια, κατηγορούμενος για παράβαση του αντιρατσιστικού νόμου 1419/1984, καθώς σύμφωνα με τις κατηγορίες που ασκήθηκαν, το βιβλίο «περιέχει ψευδή ή παραποιημένα στοιχεία και αποτελεί κήρυγμα φυλετικού μίσους και διάκρισης και προτρέπει σε πράξεις βίας εναντίον Εβραίων» (καταδικάστηκε πρωτόδικα και αθωώθηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο).

Το ογκώδες βιβλίο (1394 σελίδες), παρ’ ότι όντως περιέχει αρκετές ανακρίβειες ή αναπαραγάγει και γνωστούς αστικούς μύθους, εν τούτοις καταρρίπτει και μερικούς απ’ αυτούς (ή τουλάχιστον, επιχειρεί, όπως το «Ολοκαύτωμα» των 6 εκατομμυρίων Εβραίων) που είναι γνωστοί σήμερα. Ίσως για κάποιους με αυστηρή κριτική σκέψη, ορισμένα σημεία του βιβλίου, να δώσουν και τροφή για προβληματισμό και αναζήτηση.

Στα συν του βιβλίου, μπορεί να καταλογιστεί η στήριξη των επιχειρημάτων σε κατά κύριον λόγο «εχθρικές» πηγές, καθώς και η επισύναψη αρκετών ντοκουμέντων.
Στα μείον, η έκδηλη προκατάληψη του συγγραφέα εναντίον των Εβραίων, αλλά και ο παράλληλος εξευγενισμός και ωραιοποίηση του ναζισμού, ενεργούν μάλλον αποτρεπτικά, ακόμη ίσως και σε καλοπροαίρετους αναγνώστες.

Download ebook

Ο Μωυσής απαλύνει το πρόσωπο του Θεού

2009-04-07T20:49:00.009+03:00

Κατά την διαδρομή των Ισραηλιτών στην έρημο του Σινά ο Θεός είπε στον Μωυσή να φέρει τον λαό κοντά στο όρος Σινά για να συνάψουν την διαθήκη ( Έξοδος 19:1-6). Ο Μωυσής κατόπιν εντολής του Θεού προειδοποίησε τους Ισραηλίτες να μην παραβιάσουν τα όρια που τοποθέτησε ο Θεός, ώστε να μην αγγίξει κάποιος την άκρη του βουνού. Όποιος άγγιζε το βουνό θα τον λιθοβολούσαν ή θα διατρυπιόταν (Έξοδος 19:12,13). Είτε άνθρωπος άγγιζε το βουνό, είτε ζώο θα θανατωνόταν. Αφού άκουσε ο Μωυσής τι είχε να του πει ο Θεός, έφερε το λαό έξω από το στρατόπεδο και τους έβαλε να σταθούν στους πρόποδες του βουνού (Έξοδος 19:17). Αφού συγκεντρώθηκε ο λαός στους πρόποδες του βουνού, ο Θεός έδωσε δέκα εντολές στον λαό. Καθώς ο Θεός μιλούσε στους Ισραηλίτες, αυτοί έβλεπαν βροντές, αστραπές και καπνούς να βγαίνουν από το βουνό ώστε τους έπιασε τρόμος και είπαν στον Μωυσή να μιλά αυτός στην θέση τους(Έξοδος 20:1-19). Έτσι ο Θεός έδωσε μέσω του Μωυσή διάφορους λεπτομερείς νόμους που θα έπρεπε να τηρούν ώστε να γίνουν το εκλεκτό έθνος του(Έξοδος 20:22 ). Κατόπιν ο Μωυσής διάβασε την διαθήκη που θα έπρεπε να τηρούν ενώπιον του λαού και οι Ισραηλίτες απάντησαν: «Όλα τα λόγια που είπε ο Θεός είμαστε πρόθυμοι να τα εκτελούμε» (Έξοδος 24:3). Στη συνέχεια ο Θεός είπε στο Μωυσή να ανεβεί στο βουνό για να του δώσει τους νόμους, τις εντολές του και τις πέτρινες πλάκες. Για αυτό ο Μωυσής είπε στους πρεσβυτέρους του λαού να τον περιμένουν μέχρι να γυρίσει πίσω και διόρισε στον αδελφό του τον Ααρών να διευθετεί δικαστικές αποφάσεις. Ύστερα ανέβηκε στην κορυφή του βουνού όπου και έμεινε επί σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες(Έξοδος 24:12-18).

Όταν βγήκε ο Μωυσής στο βουνό, ο Θεός του μίλησε δίνοντας του οδηγίες για την κατασκευή της σκηνής της μαρτυρίας στην οποία θα έκαναν προσφορές θυσίας οι Ισραηλίτες (Έξοδος 20:21- κεφ31). Μόλις λοιπόν τελείωσε ο Θεός με αυτά που έλεγε στον Μωυσή, του έδωσε τις δύο πέτρινες πλάκες της Μαρτυρίας γραμμένες από αυτόν(Έξοδος 31:18). Εν τω μεταξύ ο λαός, όταν είδε ότι ο Μωυσής αργούσε να κατεβεί συγκεντρώθηκαν στον Ααρών τον αδελφό του Μωυσή και του είπαν: « Σήκω φτιάξε μας έναν θεό που θα πηγαίνει μπροστά μας, επειδή αυτός ο Μωυσής ο άνθρωπος που μας ανέβασε από την γη της Αιγύπτου, δεν ξέρουμε τι απέγινε»(Έξοδος 32:1). Τότε ο Ααρών τους είπε: « Βγάλτε τα χρυσά σκουλαρίκια που είναι στα αφτιά των γυναικών σας, των γιων σας και των θυγατέρων σας και φέρτε τα σε εμένα»(Έξοδος 32:2). Όλος ο λαός άρχιζε να βγάζει τα χρυσά σκουλαρίκια που είχαν στα αφτιά τους και να τα φέρνει στον Ααρών. Ύστερα αφού πήρε το χρυσάφι το διαμόρφωσε με χαρακτικό εργαλείο ώστε έφτιαξε ένα χυτό άγαλμα μοσχαριού(‘Έξοδος 32:4). Κατόπιν έκτισε για τους Ισραηλίτες ένα θυσιαστήριο φωνάζοντας ότι αύριο γίνεται γιορτή για τον Θεό. Έτσι την επόμενη μέρα σηκώθηκαν νωρίς και άρχισαν να προσφέρουν ολοκαυτώματα και αφού έφαγαν και ήπιαν σηκώθηκαν να διασκεδάσουν (Έξοδος 32:5,6).

Ο Θεός βλέποντας την άθλια κατάσταση των Ισραηλιτών στο στρατόπεδο, είπε στον Μωυσή να κατέβει από το βουνό διότι αμάρτησαν φτιάχνοντας ένα χυτό μοσχάρι που το προσκυνούσαν(Έξοδος 32:7). Μέσα στο Θυμό του ο Θεός είπε στον Μωυσή ότι θα κατέστρεφε τους Ισραηλίτες και από τον Μωυσή να δημιουργήσει ένα άλλο έθνος (Έξοδος 32:7-10). Εν τούτης ο Μωυσής για να απαλύνει το πρόσωπο του Θεού είπε: « Γιατί, Κύριε, να ανάψει ο θυμός σου εναντίον του λαού σου τον οποίο έβγαλες από τη γη της Αιγύπτου με μεγάλη δύναμη και με ισχυρό χέρι; Γιατί να πουν οι Αιγύπτιοι: ‘‘Με κακό σκοπό τους έβγαλε για να τους θανατώσει ανάμεσα στα βουνά και για να τους εξοντώσει από την επιφάνεια της γης’’; Απομακρύνσου από το φλογερό θυμό σου και μεταμελήσου για το κακό εναντίον του λαού σου. Θυμήσου τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ισραήλ ,τους υπηρέτες σου, προς τους οποίους ορκίστηκες στον εαυτό σου, λέγοντας τους : ‘‘Θα πληθύνω το σπέρμα σας σαν τα άστρα των ουρανών, και όλη αυτή τη γη που όρισα θα τη δώσω στο σπέρμα σας, ώστε βεβαίως να την έχουν στην κατοχή τους τον αιώνα’’». Μόλις τελείωσε τα λόγια του ο Μωυσής, ο Θεός μεταμελήθηκε για το κακό που είχε πει ότι θα έκανε στον λαό του(Έξοδος 32:11-14).

Η επίκληση που έκανε ο Μωυσής προς τον Θεό μας λέει πολλά για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του Θεού. Ο Θεός όπως παρουσιάζεται στον λόγο του την Αγία Γραφή, έχει τις ιδιότητες της σοφίας, της μακροθυμίας και του ελέους. ( Δανιήλ 1:17, 2:22 – Ψαλμός 103:8 – Ρωμαίους 9:22 – Δευτερονόμιο 4:31 ). Υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις , όπου ο Θεός ανέχεται και κάνει υπομονή με τις αισχρές πράξεις των Ισραηλιτών μέχρι να φτάσει στο σημείο να τους τιμωρήσει, όπως στην περίπτωση του βασιλιά Μαννασή. Ο Μαννασής ήταν ένας από τους βασιλείς του Ισραήλ, ο οποίος έπραξε το κακό στα μάτια του Θεού. Θυσίασε τους γιους του περνώντας τους μέσα από τη φωτιά και έστησε θυσιαστήρια για τον θεό Βάαλ. Επίσης δεν δίστασε να χτίσει θυσιαστήριο μέσα στον οίκο του Θεού με αποτέλεσμα να παρασύρει τον λαό στην ειδωλολατρία(2 Χρονικών 33: 2-7). Πως το χειρίστηκε όμως ο Θεός; Συνεχώς μιλούσε στον Μαννάση μέσω των υπηρετών και των προφητών του ώστε να συνετίσει, αλλά επειδή δεν άλλαζε την στάση του αποφάσισε να τον τιμωρήσει (2 Βασιλέων 21:11 και 2 Χρονικών 33:11, 12). Ο Θεός ανέχτηκε τις αισχρές πράξεις του βασιλιά Μαννασή παροτρύνοντας τον να φύγει από την κακή πορεία του. Γιατί τότε θύμωσε τόσο πολύ όταν οι Ισραηλίτες έφτιαξαν τον χρυσό μόσχο; Αντί να δείξει μακροθυμία και να τους δώσει την ευκαιρία στους Ισραηλίτες να μετανοήσουν, αποφάσισε να τους εξαλείψει. Λίγο αργότερα όμως, όταν τον συμβούλευσε ο Μωυσής, μεταμελείται και αποφασίζει να δώσει ευκαιρία στους Ισραηλίτες να μετανοήσουν!

Είναι δυνατόν ο Θεός, ένας πάνσοφος δημιουργός του σύμπαντος να τον συνετεί ένας άνθρωπος ολιγόχρονος, φτιαγμένος από χώμα γης; Δηλαδή ο Θεός είχε ανάγκη να τον υπενθυμίσει ένας άνθρωπος; Μήπως ο Θεός ξεχνά πράγματα από την μνήμη του και χρειάστηκε από ένα ‘‘ χωματένιο σκεύος’’ να τον θυμίσει ότι αν σκότωνε τους Ισραηλίτες οι Αιγύπτιοι θα λέγανε ότι τους έβγαλε από την Αίγυπτο για να τους θανατώσει ανάμεσα στα βουνά; Ή μήπως δεν μπορούσε ο ίδιος να σκεφτεί αυτά που του είπε ο Μωυσής; Όπως πάντα, οι μελετητές της Αγίας Γραφής θα δικαιολογήσουν το γεγονός αυτό υποστηρίζοντας ότι ο Θεός δέχτηκε τη συμβουλή του Μωυσή για να δείξει ότι είναι ταπεινός Θεός, αν και κάτι τέτοιο δεν είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή. Ακόμη και αν ο Θεός δέχτηκε την συμβουλή του Μωυσή αυτό δείχνει ότι στα μάτια του οι ζωές των Ισραηλιτών, είχαν μικρή αξία για τον εξής λόγο. Αν ο Μωυσής δεν συμβούλευε τον Θεό, τότε ο Θεός θα είχε καταστρέψει τους Ισραηλίτες. Όμως επειδή τον συμβούλευσε δεν κατέστρεψε τους Ισραηλίτες. Αυτό μας δείχνει ότι ο Θεός δεν έδειξε έλεος στους Ισραηλίτες γιατί τους αγαπούσε ή ήταν φιλεύσπλαχνος, αλλά τους χάρισε τη ζωή διότι ήθελε να δείξει ότι ήταν ταπεινός.

Το γεγονός όμως ότι ο Θεός μεταμελήθηκε για το κακό που είπε ότι θα έκανε στο λαό του, μας δείχνει ότι ο Θεός μετάνιωσε για όσα θα έκανε. Οι μελετητές της Αγίας Γραφής υποστηρίζουν ότι η λέξη μεταμελήθηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει «λυπήθηκε». Όμως σημαίνει πράγματι ‘‘λυπήθηκε’’; Στην αρχή ο Θεός ήθελε να καταστρέψει ολόκληρο το λαό του και μόλις ο Μωυσής τον συμβούλευσε, άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μην καταστρέψει τους καταστρέψει. Αλλάζοντας την απόφαση σου σημαίνει ότι μετάνιωσε και όχι απλά λυπήθηκε για αυτό που θα έκανε. Ενώ σε αυτή την ιστορία μεταμελείται, σε μια άλλη περίπτωση , λέει χαρακτηριστικά μέσω του προφήτη του « Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος για να πει ψέματα, ούτε γιος ανθρώπου για να μεταμεληθεί» (Αριθμοί 23:16-19).

Παρόλα αυτά πρέπει τονιστεί ότι σε αυτή την ιστορία οι ζωές των Ισραηλιτών εξαρτιόνταν όχι από την σοφή και τη δίκαιη κρίση του Θεού, αλλά από τη συμβουλή την οποίο έδωσε ένας ατελής άνθρωπος στον Θεό. Επίσης η ατελής ανθρώπινη φύση του Θεού φαίνεται όταν ο Θεός δεν μπόρεσε να σκεφτεί κάποια απλά πράγματα, τα οποία του υπενθύμισε ένας κατώτερος και ατελής άνθρωπος.

Το βιβλίο ''Εβραίοι, όλη η αλήθεια"

2009-03-15T12:38:00.004+02:00

Download eBook

Ο αφανισμός του οίκου του Ιεροβοάμ

2008-12-19T10:26:00.001+02:00

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ιστορία του άρθρου « Προφήτης εξαπατά άλλο προφήτη», ο Ιεροβοάμ ο βασιλιάς του δεκάφυλου βασιλείου του Ισραήλ, δεν άλλαξε καθόλου την στάση του όταν προειδοποιήθηκε από τον προφήτη του Θεού (1 βασιλέων 13:33). Με τον καιρό αρρώστησε ο γιος του ο Αβία και γι’ αυτό είπε ο Ιεροβοάμ στη σύζυγο του να μεταμφιεστεί και να βρει τον προφήτη Αχία (1 βασιλέων 14:1-3).
Έτσι πήγε λοιπόν η γυναίκα του Ιεροβοάμ στον προφήτη Αχία μεταμφιεσμένη, αλλά αυτός την αναγνώρισε και έπειτα της είπε τα εξής λόγια: «Πήγαινε και πες στον Ιεροβοάμ: « Αυτό είπε ο Θεός του Ισραήλ: « Επειδή σε ύψωσα μέσα από το λαό σου, για να σε καταστήσω ηγέτη του λαού μου του Ισραήλ, και απέσχισα τη βασιλεία από τον οίκο του Δαβίδ και την έδωσα σε εσένα, και εσύ δεν έγινες σαν τον υπηρέτη μου τον Δαβίδ , ο οποίος τήρησε τις εντολές μου και ο οποίος βάδισε ακολουθώντας εμένα με όλη του την καρδιά, πράττοντας μόνο το σωστό στα μάτια μου, αλλά άρχισες να ενεργείς χειρότερα από του προγενέστερους σου….. για αυτό λοιπόν εγώ φέρνω συμφορά πάνω στον οίκο του Ιεροβοάμ, και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ, όπως καθαρίζει κάποιος τα κόπρανα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Όποιος από τον Ιεροβοάμ πεθάνει στην πόλη, θα τον φάνε οι σκύλοι και όποιος πεθάνει στον αγρό , θα τον φάνε τα πτηνά των ουρανών, επειδή ο ίδιος ο Θεός το είπε αυτό. Και εσύ σήκω, πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν τα πόδια σου μπουν στην πόλη, το παιδί θα πεθάνει. Και όλος ο λαός θα τον θρηνήσει, θα τον θάψει , επειδή μόνο αυτός από τον Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο διότι σε αυτόν κάτι καλό ενώπιον του Θεού μέσα στον οίκο του Ιεροβοάμ. » (1 βασιλέων 14:6-11).
Έτσι και έγινε, η σύζυγος του Ιεροβοάμ έφυγε και μέχρι να φτάσει στο σπίτι της το παιδί της ξεψύχησε(1 βασιλέων 14:17) . Έπειτα έθαψαν το παιδί και το θρήνησαν όπως προφήτεψε ο προφήτης Αχιάς(1 βασιλέων 14:18).
Η προφητεία που έδωσε ο Θεός στον Αχιά δείχνει τα ελαττωματικά ανθρώπινα αισθήματα του Θεού. Πως γίνεται ένας Θεός αγάπης, που όπως παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή να λέει ότι δεν βρίσκει ευχαρίστηση στον θάνατο του πονηρού και από την άλλη πλευρά να κάνει επίδειξη σαδιστικών αισθημάτων πάνω στα πτώματα των πονηρών που τιμώρησε; (Ιεζεκιήλ 33:11) . Τι νόημα, ή μάλλον τι σκοπό είχε ο Θεός να κάνει αυτό στα πτώματα των πονηρών που τιμώρησε; Επίσης το ότι ο Θεός έκανε εξαίρεση στο αγόρι, δηλαδή θα ήταν το μόνο από τον οίκο του Ιεροβοάμ που θα θαβόταν κανονικά, δείχνει κάποια βασικά χαρακτηριστικά της φύση του Θεού. Σε τι ωφελούσε να θαφτεί το παιδί ή να μείνει άθαφτο; Μήπως το έκανε ο Θεός ως χάρη προς το παιδί, επειδή βρήκε κάτι καλό μέσα του; Όπως ξέρουμε οι νεκροί δεν νιώθουν ούτε σκέφτονται, αλλά βρίσκονται σε μια κατάσταση ανυπαρξίας. Από τη στιγμή που το παιδί ήταν νεκρό σε τι θα το ωφελούσε να θαφτεί η να μείνει άθαφτο ; Αυτό το γεγονός αντανακλά την φύση του κοινού ανθρώπου. Οι άνθρωποι των αρχαίων καιρών όταν έχαναν τους συντρόφους τους που αγαπούσαν, τους έθαβαν και τους θρηνούσαν. Το έκαναν για να θεραπέψουν τα αισθήματα λύπης που είχαν. Επίσης, γινόταν και το αντίθετο, όταν οι άνθρωποι σκότωναν τους εχθρούς τους, κατακρεουργούσαν τα πτώματα τους, έκοβαν τα κεφάλια τους ή τα άφηναν εκτεθειμένα σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ο Θεός ενέργησε με την ίδια ανθρώπινη λογικη στην περίπτωση αυτής της ιστορίας.
Σε αυτή την ιστορία επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά η ανθρώπινη φύση του Θεού, που δείχνει ότι η Αγιά Γραφή είναι εμπνευσμένη βάση των εποχών που έζησαν οι συγγραφείς και όχι από τον Θεό.

Zeitgeist II Addendum with Greek Subtitles

2008-11-03T07:05:00.004+02:00

Ο αφανισμός του οίκου του Ιεροβοάμ

2008-10-26T15:37:00.000+02:00

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ιστορία του άρθρου « Προφήτης εξαπατά άλλο προφήτη», ο Ιεροβοάμ ο βασιλιάς του δεκάφυλου βασιλείου του Ισραήλ δεν άλλαξε καθόλου την στάση του όταν προειδοποιήθηκε από τον προφήτη του Θεού (1 βασιλέων 13:33). Με τον καιρό αρρώστησε ο γιος του ο Αβιά και γι’ αυτό είπε ο Ιεροβοάμ στη σύζυγο του να μεταμφιεστεί και να βρει τον προφήτη Αχιά(1 βασιλέων 14:1-3). Έτσι πήγε λοιπόν η γυναίκα του Ιεροβοάμ στον προφήτη Αχιά μεταμφιεσμένη αλλά αυτός την αναγνώρισε και έπειτα της είπε τα εξής λόγια: «Πήγαινε και πες στον Ιεροβοάμ: « Αυτό είπε ο Θεός του Ισραήλ: Επειδή σε ύψωσα μέσα από το λαό σου, για να σε καταστήσω ηγέτη του λαού μου του Ισραήλ, και απέσχισα τη βασιλεία από τον οίκο του Δαβίδ και την έδωσα σε εσένα, και εσύ δεν έγινες σαν τον υπηρέτη μου τον Δαβίδ , ο οποίος τήρησε τις εντολές μου και ο οποίος βάδισε ακολουθώντας εμένα με όλη του την καρδιά, πράττοντας μόνο το σωστό στα μάτια μου, αλλά άρχισες να ενεργείς χειρότερα από του προγενέστερους σου….. για αυτό λοιπόν εγώ φέρνω συμφορά πάνω στον οίκο του Ιεροβοάμ, και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ, όπως καθαρίζει κάποιος τα κόπρανα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Όποιος από τον Ιεροβοάμ πεθάνει στην πόλη, θα τον φάνε οι σκύλοι και όποιος πεθάνει στον αγρό , θα τον φάνε τα πτηνά των ουρανών, επειδή ο ίδιος ο Θεός το είπε αυτό. Και εσύ σήκω, πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν τα πόδια σου μπουν στην πόλη, το παιδί θα πεθάνει. Και όλος ο λαός θα τον θρηνήσει, θα τον θάψει , επειδή μόνο αυτός από τον Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο διότι σε αυτόν βρέθηκε κάτι καλό ενώπιον του Θεού μέσα στον οίκο του Ιεροβοάμ. » (1 βασιλέων 14:6-11).
   Έτσι και έγινε, η σύζυγος του Ιεροβοάμ έφυγε και μέχρι να φτάσει στο σπίτι της το παιδί της ξεψύχησε(1 βασιλέων 14:17) . Έπειτα έθαψαν το παιδί και το θρήνησαν όπως προφήτεψε ο προφήτης Αχιά (1 βασιλέων 14:18). Μετά από το θάνατο του παιδιού η αγία γραφή δεν λέει πολλές λεπτομέρειες. Το μόνο που λέει μετά από αυτό είναι ότι ο Ροβοάμ ο βασιλιάς του δύφυλου βασιλείου πέθανε και στη θέση του βασίλεψε ο γιος του ο Αβιά(2 Χρονικών 12:16). Όταν λοιπόν ο Αβιάς έγινε βασιλιάς πολέμησε εναντίον του Ιεοροβοάμ με αποτέλεσμα να πεθάνει ο Ιεροβοάμ( 2 Χρονικών 1:32-20).
Η όλη αδικία αυτής της ιστορίας είναι η τιμωρία που επέφερε ο Θεός στον οίκο του Ιεροβοάμ. Ο Θεός είπε ξεκάθαρα ότι δεν θα λυπηθεί κανέναν άνθρωπο από τον οίκο του Ιεροβοάμ με αποτέλεσμα να μη λυπηθεί ούτε το παιδί του Ιεροβοάμ που σε αυτό βρέθηκε κάτι καλό. Δεν έκανε καμιά εξαίρεση στο παιδί το οποίο καταλαβαίνουμε από τα λόγια που είπε μέσω του προφήτη του : «και θα εκκόψω από τον Ιεροβοάμ όποιον ουρεί σε τοίχο, τον αβοήθητο και άχρηστο μέσα στον Ισραήλ και θα σαρώσω τα πάντα από τον οίκο του Ιεροβοάμ». Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος του παιδιού δεν προκλήθηκε από μια τυχαία ασθένεια αλλά ο ίδιος ο Θεός προκάλεσε τον θάνατο του παιδιού όπως βλέπουμε στα πιο πάνω λόγια. Την μόνη εξαίρεση που έκανε ο Θεός με το άρρωστο παιδί του Ιεροβοάμ ήταν να θαφτεί διότι οι υπόλοιποι που ήταν πονηροί από τον οίκο του Ιεροβοάμ θα πέθαιναν, θα τους έτρωγαν τα πτηνά και τα ζώα του αγρού. Κάτι άλλο που πρέπει να τονίσουμε είναι τα λόγια που είχε πει ο Θεός στο παρελθόν. Στον μωσαϊκό νόμο είχε πει ξεκάθαρα ότι τα παιδιά δεν πρέπει να πληρώνουν για το σφάλμα των γονέων τους αρά δεν δικαιολογείτε να θανατωθεί το παιδί λόγο του πατέρα του, του Ιεροβοάμ(Δευτερονόμιο 24:16). Κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον θάνατο του αθώου παιδιού. Ακόμη κι αν ειπωθεί από κάποιον ότι το παιδί δεν ήταν δίκαιο αλλά είχε κάτι καλό πάνω του δεν είναι λογικό να το θανατώσει ο Θεός. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Θεός μας έκανε κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση, που σημαίνει ότι μας έδωσε την λογική και την συνείδηση για να κρίνουμε τι είναι το σωστό και τι είναι λάθος, και σε αυτή την ιστορία που εξετάσαμε μπορούμε να καταλάβουμε ότι δεν άξιζε να πεθάνει το παιδί (Γένεσης 1:26).
   Κάτι άλλο που θα πρέπει να εξετάσουμε είναι η χάρη που έκανε ο Θεός στο παιδί που αρρώστησε και πέθανε. Είπε πως το παιδί θα θαβόταν κανονικά διότι βρέθηκε κάτι καλό σε αυτό. Σε τι θα ωφελούσε έναν πεθαμένο να θαφτεί ή να μείνει άθαφτος; Μήπως θα παραπονεθεί το παιδί γιατί θα τον έτρωγαν τα πτηνά του ουρανού και τα ζώα του αγρού; Από την άλλη μεριά οι άλλοι κακοί άνθρωποι από τον οίκο του Ιεροβοάμ θα παραποιούνταν γιατί θα τους έτρωγαν τα πτηνά και τα ζώα του αργού; Ακόμη κι αν ο Θεός έβαλε τα ζώα να φάνε τα πτώματα των αμαρτωλών για να δείξει το θυμό του, δείχνει ότι ικανοποιεί τα σαδιστικά αισθήματα του. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η ανθρώπινη φύση του Θεού. Όπως οι πολεμιστές στα αρχαία χρόνια έκαναν επίδειξη μίσους με το να καρφώνουν κεφάλια πάνω σε παλούκια και να κρεμάζουν τα πτώματα των εχθρών τους, έτσι και ο Θεός εκφράζει τα βίαια αισθήματα του στα πτώματα των πονηρών. Δεν δείχνει την προσωπικότητα του στοργικού Θεού όπως ο ίδιος θέλει να δείχνει στην Αγία γραφή: « Όσο βέβαιο είναι ότι εγώ ζω», λέει ο υπέρτατος Κύριος, «βρίσκω ευχαρίστηση, όχι στο θάνατο του πονηρού, αλλά στο να επιστρέψει ο πονηρός από την οδό του και να εξακολουθήσει να ζει. Επιστρέψετε, επιστρέψετε από τις κακές σας οδούς, γιατί να πεθάνετε οίκε του Ισραήλ;» (Ιεζεκιήλ 33:11). Αντιθέτως όμως , ο Θεός βρίσκει ικανοποίηση στο να εκφράζει το θυμό του ακόμα και στα πτώματα των πονηρών.
   Σε αυτή την ιστορία πρέπει να θυμόμαστε τον άδικο θάνατο του παιδιού και κυρίως την ανθρώπινη φύση του Θεού την οποία βλέπουμε όταν ο Θεός επέτρεψε να θαφτεί το παιδί του Ιεροβοάμ επειδή βρέθηκε κάτι καλό σε αυτό. Είδαμε πως αυτό δεν είχε κανένα νόημα διότι δεν θα άλλαζε κάτι για το παιδί αν θαβόταν ή αν θα έμενε άθαφτο διότι η πεθαμένοι ούτε νιώθουν ούτε σκέφτονται. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα τα ατελής ανθρώπινα αισθήματα του Θεού. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε όταν ο Θεός έκανε επίδειξη βίας στα πτώματα των ανθρώπων που τιμώρησε εκφράζοντας τα σαδιστικά αισθήματα όπως αυτά των αρχαίων πολεμιστών που έκαναν το ίδιο στα πτώματα των εχθρών τους ως επίδειξη μίσους. Στο επόμενο άρθρο θα αναλύσουμε την ιστορία του Αχαάβ και τα παράλογα γεγονότα της.

Προφήτης εξαπατά άλλο προφήτη

2008-09-17T18:42:00.013+03:00

Πριν πεθάνει ο βασιλιάς Σολομώντας, όταν ήταν γέρος και λάτρευε είδωλα άλλων θεών υπήρχε ένας υπηρέτης του που το όνομα του ήταν Ιεροβοάμ. Ο Ιεροβοάμ ήταν ένας γενναίος και κραταιός άντρας, εργαζόταν σκληρά και για αυτό ο Σολομώντας τον έκανε επιβλέποντα σε όλη την υποχρεωτική υπηρεσία του οίκου του Ιωσήφ( 1 Βασιλέων 11:26-28). Εκείνον τον καιρό τον βρήκε ένας προφήτης του Θεού ονόματι Αχιάς και ήταν ντυμένος με καινούριο ένδυμα. Έπιασε λοιπόν ο προφήτης το καινούριο του ένδυμα και το έσκισε σε δώδεκα κομμάτια. Και είπε στον Ιεροβοάμ: «Πάρε δέκα κομμάτια διότι αυτό είπε ο Θεός του Ισραήλ: Εγώ θα αποσχίσω τη βασιλεία από το χέρι του Σολομώντα και θα δώσω σε εσένα δέκα φυλές. Και η μια φυλή θα παραμείνει δική του για χάρη του υπηρέτη μου του Δαβίδ και για χάρη της Ιερουσαλήμ της πόλης την οποία έχω εκλέξει από όλες τις φυλές του Ισραήλ. Ο λόγος είναι ότι με εγκατέλειψαν και άρχισαν να προσκυνούν την Αστορέθ, τη θεά των Σιδωνίων, τον Χεμώς , το θεό του Μωάβ, και τον Μελχώμ, το θεό των γιων του Αμμών και δεν περπάτησαν στις οδούς μου ώστε να εκτελούν το σωστό στα μάτια μου, καθώς και τα νομοθετήματα μου και τις δικαστικές αποφάσεις μου, όπως ο Δαβίδ ο πατέρας του. Αλλά δεν θα πάρω ολόκληρη τη βασιλεία από το χέρι του, επειδή θα τον κάνω αρχηγό για όλες τις ημέρες της ζωής του για χάρη του Δαβίδ του υπηρέτη μου, τον οποίο εξέλεξα επειδή εκείνος τήρησε τις εντολές και τα νομοθετήματα μου. Και θα πάρω τη βασιλεία από το χέρι του γιού του και θα τη δώσω σε εσένα, να, δέκα φυλές . Και στο γιο του θα δώσω μια βασιλεία, προκειμένου ο Δαβίδ ο υπηρέτης μου να έχει πάντοτε λυχνάρι ενώπιον μου την Ιερουσαλήμ , την οποία έχω εκλέξει για τον εαυτό μου ώστε να θέσω το όνομα μου εκεί. Και εσύ είσαι αυτός που θα πάρω και θα βασιλέψεις σε όλους όσους ποθεί η ψυχή σου, και θα γίνεις βασιλιάς του Ισραήλ»(1 Βασιλέων 11:30-37). Ο θεός διαιρεί το βασίλειο του Ισραήλ σε δύο κομμάτια, το ένα με δύο φυλές θα ανήκει στον Ροβοάμ με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ και το άλλο βασίλειο με δέκα φυλές θα ανήκει στον Ιεροβοάμ. Επίσης ο Θεός τόνισε ότι αν ο Ιεροβοάμ τηρήσει τα νομοθετήματα του, θα ανταμειφθεί (1 Βασιλέων 11:38,39). Έπειτα από αυτό ο Σολομών άρχισε να ζητάει να θανατώσει τον Ιεροβοάμ . Για αυτό ο Ιεροβοάμ για να γλιτώσει, σηκώθηκε και έφυγε για την Αίγυπτο, όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατο του βασιλιά Σολομώντα(1 Βασιλέων 11:40). Όταν ο Σολομώντας είχε πεθάνει, άρχισε να βασιλεύει στη θέση του ο γιος του ο Ροβοάμ ( 1 Βασιλέων 11:43). Ο Ιεροβοάμ όταν άκουσε ότι ο Ροβοάμ έγινε βασιλιάς στη θέση του πατέρα του, ενώ ήταν ακόμη στην Αίγυπτο, τον κάλεσαν και πήγε με την εκκλησία του Ισραήλ και μίλησαν στον Ροβοάμ λέγοντας: « Ο πατέρας σου μεν σκλήρυνε το ζυγό μας, εσύ, όμως ελάφρωσε τη σκληρή υπηρεσία του πατέρα σου και τον σκληρό ζυγό του τον οποίο έβαλε πάνω μας , και εμείς θα σε υπηρετήσουμε». Ο Ροβοάμ τους είπε να φύγουν και να έρθουν μετά από τρεις μέρες (1 Βασιλέων 12:2-4). Μετά από αυτό ο βασιλιάς Ροβοάμ έκανε συμβούλιο με τους πρεσβυτέρους που υπηρετούσαν τον πατέρα του τον Σολομώντα και αυτή τον συμβούλευσαν να φερθεί καλά στον λαό. Ωστόσο αγνόησε την συμβουλή των πρεσβυτέρων και έκανε συμβούλιο με τους νεαρούς άντρες που μεγάλωσε από μικρός μαζί τους και τον συμβουλεύσανε να προσθέσει βαρύτερο ζυγό από αυτόν του πατέρα του, του Σολομώντα (1 Βασιλέων 12:10,11).Ήρθε λοιπόν ο Ιεροβοάμ και όλος ο λαός την τρίτη μέρα όπως τους είχε πει ο βασιλιάς και αυτός τους απάντησε σκληρά λέγοντας τους: « Ο πατέρας μου, έκανε μεν το ζυγό σας βαρύ, αλλά εγώ θα προσθέσω στο ζυγό σας . Ο πατέρας σου μεν σας τιμωρούσε με μάστιγα, αλλά εγώ θα σας τιμωρήσω με βούρδουλες βασανισμού»( 1 Βασιλέων 12:13,14). Έτσι λοιπόν ο βασιλιάς Ροβοάμ αρνήθηκε το αίτημα του λαού το οποίο κατεύθυνε ο Θεός μέσω του προφήτη του, του Αχιά. Τότε οι ισραηλίτες άρχισαν να κάνουν ανταρσία εναντίον του βασιλιά και κάλεσαν το Ιεροβοάμ και τον έκαναν βασιλιά του Ισραήλ (1 Βασιλέων 12:20). Όταν το έμαθε αυτό ο Ροβοάμ συγκέντρωσε στρατό για να εξασφαλίσει τη θέση του που είχε ,ως βασιλιάς ολόκληρου του Ισραήλ, από τον Ιεροβοάμ (1 Βασιλέων 12:21). Για να αποτρέψει ο Θεός τον Ροβοάμ να πολεμήσει εναντίον του νέου βασιλιά του Ιεροβοάμ έστειλε τον υπηρέτη του τον Σεμαϊα να πει στον Ροβοάμ να μην πολεμήσει εναντίον των ισραηλιτών που έκαναν τον Ιεροβοάμ βασιλιά διότι έγινε βασιλιάς με θεϊκή κατεύθυνση. Έτσι ο Ροβοάμ άκουσε τα λόγια του Θεού και άφησε τον Ιεροβοάμ να βασιλέψει στο δεκάφυλο βασίλειο ενώ αυτός βασίλεψε στο δικό του δύφυλο βασίλειο (1 Βασιλέων 12:24 ).

Κατόπιν ο Ιεροβοάμ άρχισε να σκέφτεται ότι αν ο λαός συνεχίσει να προσφέρει θυσίες στον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, θα επιστρέψουν στον βασιλιά Ροβοάμ (1 Βασιλέων 12:27). Για αυτό έφταιξε δύο χρυσά μοσχάρια για να λατρεύουν το Θεό με αυτά, παρά να πηγαίνει ο λαός στη Ιερουσαλήμ. Είπε στον λαό ότι είναι δύσκολο να πηγαίνουν στη Ιερουσαλήμ για να λατρεύουν τον Θεό και ότι θα ήταν ευκολότερο να τον λατρεύουν με τα δύο χρυσά μοσχάρια( 1 Βασιλέων 12:28,29). Ο Θεός όμως απαγόρευε στους ανθρώπους να τον λατρεύουν μέσω ειδώλων τα οποία είναι αντικείμενα που παριστάνουν ζώα, πρόσωπα, αντικείμενα ή οτιδήποτε έχει μορφή (Έξοδος 20:4.5 ). Εν τούτης ο βασιλιάς Ιεροβοάμ ενέργησε ενάντια στον νόμο του Θεού βάζοντας τον λαό να κάνει θυσίες στα θυσιαστήρια των δύο μοσχαριών. Επίσης διόρισε ιερείς οι οποίοι δεν ήταν από την φυλή του Λεύη όπως έπρεπε βάσει του νόμου (Δευτερονόμιο 10:8,9). Ενώ ο Ιεροβοάμ στεκόταν δίπλα από το θυσιαστήριο που είχε φτιάξει, ένας προφήτης του φώναξε δυνατά ότι θα γεννηθεί κάποιος από την γενιά του Δαβίδ και θα ονομάζεται Ιωσίας και θα σκοτώσει τους ιερείς που διόρισε ο ίδιος ο Ιεροβοάμ και μόλις είπε αυτά τα λόγια έφυγε ο προφήτης και δεν επέστρεψε(1 Βασιλέων 13:2-10). Υπήρχε και ένας άλλος γέρος που ήταν προφήτης του Θεού και όταν έμαθε για το τι έγινε στο θυσιαστήριο του Ιεροβοάμ, σαμάρωσε το γαϊδούρι του και ακολούθησε τον άλλο προφήτη που έφευγε από το θυσιαστήριο του Ιεροβοάμ. Τον βρήκε να κάθεται κάτω από ένα δέντρο και των ρώτησε αν είναι ο προφήτης που ήρθε από τον Ιούδα και του είπε ότι είναι εκείνος(1 Βασιλέων 13:11-14 ). Στη συνέχεια του είπε ότι είναι κι αυτός προφήτης και τον προσκάλεσε να φάει ψωμί και να πιει νερό στο σπίτι του, αλλά εκείνος του είπε ότι δεν μπορεί να φάει ψωμί γιατί ο Θεός του είπε ότι δεν πρέπει να φάει η να πιεί νερό από τον δρόμο που φεύγει ( 1 Βασιλέων 13:15-17). Τότε προφήτης που τον προσκάλεσε του είπε: Ένας άγγελος μου μίλησε κατά τον λόγο του Θεού λέγοντας: «Φέρε τον πίσω μαζί σου, στο σπίτι σου, για να φάει ψωμί και να πιει νερό». Όταν το άκουσε αυτό ο προφήτης που επέστρεφε από τον Ιεροβοάμ δέχτηκε και γύρισε πίσω μαζί του για να φάει και να πιει νερό στο σπίτι του άλλου προφήτη(1 Βασιλέων 13:18,19 ).
Ψαλμοί 104:5
Ενώ καθόταν ο υπηρέτης του Θεού, ο Θεός έστειλε μήνυμα στον προφήτη που τον φιλοξένησε. Και είπε ο προφήτης στον άλλο προφήτη που φιλοξένησε : « Αυτό είπε ο Θεός: Επειδή στασίασες εναντίον της προσταγής του Θεού και δεν τήρησες την εντολή την οποία σε διέταξε ο Θεός σου, αλλά γύρισες πίσω για να φας ψωμί και να πιεις νερό στον τόπο που σου είπε να μην πας, το νεκρό σώμα σου δεν θα μπει στον τόπο ταφής των προπατόρων σου» (1 Βασιλέων 13:20-22 ). Σαμάρωσε λοιπόν ο γέρο προφήτης γαϊδούρι για τον άλλο προφήτη που είχε φέρει για συνεχίσει τον δρόμο του. Έφυγε με το γαϊδούρι και αργότερα βρέθηκε νεκρός στον δρόμο από ένα λιοντάρι που τον θανάτωσε. Εν τω μεταξύ το λιοντάρι δεν επιτέθηκε στο γαϊδούρι και στεκόταν δίπλα του χωρίς να το πειράξει (1 Βασιλέων 13:23-24 ). Είδαν κάποιοι περαστικοί το νεκρό σώμα του προφήτη στον δρόμο και το είπαν στην πόλη που κατοικούσε ο γέρο προφήτης. Όταν το έμαθε ο γέρο προφήτης πήγε με το γαϊδούρι του για να δει το πτώμα. Βρήκε τον νεκρό προφήτη και τον έβαλε πάνω στο γαϊδούρι του για να τον πάρει, να τον θρηνήσει και να τον θάψει. Έβαλε το νεκρό σώμα του στον δικό του τάφο και άρχισε να θρηνεί (1Βασιλέων 13:25-31).
Ο προφήτης που πέθανε δεν έπραξε κάτι που να είναι άξιο θανάτου. Όταν ερχόταν από τον δρόμο ,συνάντησε έναν άλλο γέρο που ήταν προφήτης, ο οποίος προσφέρθηκε να του δώσει κάτι να φάει και να πιεί . Είναι λογικό να θανατωθεί ο προφήτης που ερχόταν από το δρόμο επειδή ένας άλλος προφήτη του Θεού τον εξαπάτησε; Μια δικαιολογία που μπορεί να πει κάποιος για τον θάνατο του προφήτη είναι ότι δεν έπρεπε να πιστέψει τα λόγια του άλλου προφήτη γιατί δεν μπορούσε να είναι σίγουρος ότι τα λόγια του είναι αληθινά. Από την άλλη μεριά δεν πρέπει να ρίχνουμε το φταίξιμο στο θύμα αλλά πρέπει να δώσουμε σημασία στον άλλο προφήτη που είπε ψέματα στον συνάνθρωπο του και τον εξαπάτησε. Πριν ξεγελάσει ο γέρο προφήτης τον άλλο προφήτη άκουσε για τα καλά έργα που είχε κάνει όταν προφήτεψε εναντίον του βασιλιά Ιεροβοάμ, πράμα που σημαίνει ότι πήγε να τον βρει ξέροντας ότι ήταν άνθρωπος του Θεού. Ο λόγος του Θεού η Αγία Γραφή , λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να λένε ψέματα. (Κολοσσαείς 2:9 , Παροιμίες 6:16-19). Ο γέρο προφήτης δεν ήταν ένοχος μόνο για ψεύτικη προφητεία, αλλά είναι και ένοχος γιατί ενέργησε ενάντια στο Θεό υποκινώντας τον άλλο προφήτη να παρακούσει την εντολή του Θεού. Σκεφτείτε…. Σε ποιον άξιζε να θανατωθεί; Στον προφήτη που ερχόταν από τον δρόμο και έπεσε στην παγίδα ενός άλλου προφήτη του Θεού ή στον γέρο προφήτη που εξαπάτησε τον προφήτη που ερχόταν από τον δρόμο; Εν τέλει, αν το δούμε με πιο απλή λογική , έπρεπε να θανατωθεί ο προφήτης επειδή κάθισε μόνο και μόνο να φάει και να πιεί, την στιγμή που ένας άλλος προφήτης του είπε; Βάσει ηθική λογικής δεν άξιζε σε αυτόν τον προφήτη να πεθάνει για ένα μικρό λάθος σαν και αυτό. Όταν ο βασιλιάς Δαβίδ διέπραξε αμαρτήματα πορνείας και δολοφονίας, ο Θεός του χάρισε τη ζωή ενώ στέρησε τη ζωή σε έναν άλλο άνθρωπο που απλά εξαπατήθηκε με το να φάει και να πιει κάτι. Όταν ο Σολομώντας προσκυνούσε είδωλα και σκότωσε τον αδελφό του δεν τιμωρήθηκε, τότε γιατί ο Θεός να θανατώσει έναν άνθρωπο για ένα πολύ μικρότερο λάθος; Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις στις οποίες άνθρωποι του Θεού διαπράττουν μεγάλα αμαρτήματα και εν τούτης δεν θανατώνονται. Ακόμη κι αν ειπωθεί ότι οι άνθρωποι που έκαναν μεγάλα αμαρτήματα ,τους χαρίστηκε η ζωή επειδή έπραξαν καλά έργα στην διάρκεια της ζωής τους, τότε τι θα ειπωθεί για τον προφήτη ο οποίος κι αυτός έπραξε καλά έργα για τον Θεό; Δεν άξιζε στον προφήτη να ζήσει όπως και τους άλλους αμαρτωλούς που ενεργούσαν χειρότερα; Επίσης αν υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος που ο προφήτης θανατώθηκε θα ήταν λογικό να φροντίσει ο Θεός να δώσει μια εξήγηση αντί να θέλει να τον βλέπουν έτσι απλά οι άνθρωποι ως δίκαιο και ως Θεό αγάπης. Είναι λογικό ο Θεός να ζητά να τον πιστέυουν οι ανθρώποι την στιγμή που δεν απόδειξε την δικαιοσύνη του; (1 Ιωάννη 4:8, Δευτερονόμιο 32:4,20,Ιωάννης 3:18,Ρωμαίους 10:9, Γαλάτες 3:11 ).
Το επόμενο μέρος αυτής της ιστορίας συνεχίζεται σε ένα άλλο άρθρο με τίτλο «Ο αφανισμός του οίκου του Ιεροβοάμ» που έχει να κάνει με τον άδικο αφανισμό του οίκου του βασιλιά Ιεροβοάμ.

H περίφημη ταινία-ντοκιμαντέρ ZEITGEIST με Ελληνικούς Υπότιτλους

2008-09-02T19:46:00.004+03:00

Ο βασιλιάς Σολομώντας θανατώνει τον αδελφό του

2008-09-02T11:45:00.002+03:00

Όταν ο Δαβίδ ο βασιλιάς του Ισραήλ γέρασε αρκετά ,οι υπηρέτες του αποφάσισαν να βρουν μια κοπέλα για να τον περιποιέται και να δουλεύει για αυτόν ως νοσοκόμα(1 Βασιλέων 1:2). Έτσι έψαξαν σε όλη την περιοχή του Ισραήλ και βρήκαν μια όμορφη κοπέλα με το όνομα Αβισάγ και την έφεραν στον βασιλιά( 1 Βασιλέων 1:3). Στο μεταξύ ο Αδωνίας, ένας από τους γιους του Δαβίδ ύψωνε τον εαυτό του λέγοντας: «Εγώ θα βασιλέψω»(1 Βασιλέων 1:5). Ήθελε να γίνει βασιλιάς του Ισραήλ χωρίς να τον επιλέξει ο πατέρας του για διάδοχο. Προσκάλεσε λοιπόν όλους τους αδελφούς του, τους γιους του βασιλιά και όλους τους άντρες του Ιούδα μαζί με τους υπηρέτες του βασιλιά εκτός τον προφήτη Νάθαν και τον αδελφό του τον Σολομώντα σε συμπόσιο.(1 βασιλέων 1:9,10). Και όλοι στο συμπόσιο του Αδωνία έλεγαν «Είθε να ζει ο βασιλιάς Αδωνίας».
Όταν το έμαθε αυτό ο προφήτης Νάθαν πήγε στη μητέρα του Σολομώντα την Βηθ-σαβεέ και είπε ότι ο Αδωνίας έγινε βασιλιάς ενώ ο Δαβίδ δεν γνωρίζει τίποτα. Της είπε να πάει να παρουσιαστεί στον βασιλιά Δαβίδ και να του υπενθυμίσει ότι ορκίστηκε ότι ο γιος της ο Σολομώντας θα γινόταν βασιλιάς και όχι ο Αδωνίας ( 1 Βασιλέων 1:11-14). Έπειτα από τη συμβουλή του προφήτη Νάθαν η Βηθ-σαβεέ πήγε στον Δαβίδ και είπε αυτά τα λόγια( 1 Βασιλέων 1:15-21). Τότε ο βασιλιάς Δαβίδ ορκίστηκε ότι ο Σολομών θα καθίσει στο θρόνο του και αμέσως μετά ο βασιλιάς Δαβίδ κάλεσε τον Σαδώκ τον ιερέα και τον προφήτη Νάθαν(1Βασιλέων1:32). Όταν ήρθαν τους είπε «Πάρτε τους υπηρέτες του κυρίου σας και ανεβάστε τον Σολομώντα τον γιο μου σε θηλυκό πουλάρι και οδηγήστε τον κάτω στη Γιών. Και ο Σαδώκ ο ιερέας και ο Νάθαν ο προφήτης θα τον χρίσουν εκεί βασιλιά του Ισραήλ και να σαλπίσετε με το κέρας και να πείτε: «Είθε να ζει ο βασιλιάς Σολομών! Και να ανεβείτε ακολουθώντας τον, και να έρθει να καθίσει στο θρόνο μου και αυτός θα είναι βασιλιάς αντί για εμένα και αυτόν θα διορίσω ηγέτη του Ισραήλ και του Ιούδα» (1 βασιλέων 1:32-35). Κατόπιν ο Σαδώκ ο ιερέας πήρε από τη σκηνή το κέρας με το λάδι και έχρισε τον Σολομώντα και σάλπισαν με το κέρας και όλος ο λαός αναφώνησε: «Είθε να ζει ο βασιλιάς Σολομών!»( 1 Βασιλέων 1:32-40). Όταν το άκουσαν αυτό οι προσκεκλημένοι του Αδωνία που ήταν μαζί του τότε άρχισαν να φοβούνται και ο καθένας πήρε το δρόμο για το σπίτι του (1 Βασιλέων 1:49). Ενώ ο Αδωνίας πιάστηκε από τα κέρατα του θυσιαστηρίου του θεού φοβούμενος τον Σολομώντα και παρακαλούσε να μην τον θανατώσει(1 Βασιλέων 1:50). Έτσι ο βασιλιάς Σολομώντας έστειλε υπηρέτες και κατέβασαν τον Αδωνία από το θυσιαστήριο χωρίς να του κάνουν τίποτα κακό και είπε στον Αδωνία να πάει στο σπίτι του ειρηνικά( 1 Βασιλέων 1:53).
Με τον καιρό έφτασε η ημέρα που θα πέθαινε ο Δαβίδ και έδωσε τις τελευταίες του συμβολές στον γιο του τον Σολομώντα (1 Βασιλέων 2:1-4). Αφού έδωσε για τελευταία φορά τις συμβουλές του στον γιο του το Σολομώντα ,πέθανε και θάφτηκε, ενώ ο γιός του εδραίωσε πλήρως την βασιλιά του(1 Βασιλέων 2:10,12). Κάποια στιγμή όμως ο Αδωνίας πήγε στη Βηθ-σαβεέ τη μητέρα του Σολομώντα και στη συνέχεια της είπε ότι θα γινόταν δική του η βασιλεία αλλά έγινε του αδελφού του γιατί ήταν από τον Θεό μα γίνει. Κατόπιν συνέχισε και την παρακάλεσε να πει στον Σολομώντα να του δώσει την Αβισάγ για σύζυγο (1 Βασιλέων 2:13-18). Πήγε λοιπόν η Βηθ-σαβεέ και είπε στον γιό της τον βασιλιά Σολομών να δώσει την Αβισάγ για σύζυγο στον Αδωνία(1 Βασιλέων 2:21). Όταν άκουσε τι του είπε η μητέρα του ορκίστηκε να σκοτώσει τον Αδωνία και έτσι έκανε(1 Βασιλέων 2:23-25).
Ο Σολομώντας σκότωσε τον αδελφό του τον Αδωνία γιατί του ζήτησε μια γυναίκα η οποία ήταν η νοσοκόμα του βασιλιά Δαβίδ πριν πεθάνει. Ο Σολομώντας ακόμη κι αν ήταν βασιλιάς δεν είχε δικαίωμα να στερήσει την ζωή του αδελφού του για ένα ανόητο λόγο. Η πρόταση του Αδωνία ήταν πλήρως λογική, αφού η Αβισάγ δεν ήταν καν γυναίκα του Σολομώντα, οπόταν ο Σολομώντας δεν είχε κάποιο λόγο να αντιδράσει έτσι. Η μόνη λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί για τον φόνο του Αδωνία είναι ότι ο Σολομώντας είχε μίσος στην καρδιά του από προηγούμενα γεγονότα. Όταν ο Αδωνίας ήθελε να γίνει βασιλιάς και έκανε ένα μεγάλο συμπόσιο για να ανακηρυχτεί βασιλιάς, ο Σολομώντας θα τον μίσησε πολύ. Φαίνεται ότι όταν χάρισε τη ζωή του αδελφού του, το μίσος ήταν ακόμη μέσα στην καρδιά του και όταν εκείνος του ζήτησε την Αβισάγ για γυναίκα τότε ο θυμός που είχε μέσα του τον οδήγησε σε αυτή την παράλογη πράξη. Η αδικία της υπόθεσης είναι η στάση του Θεού απέναντι στην δολοφονία που διέπραξε ο Σολομώντας. Ο θεός άφησε ατιμώρητο τον βασιλιά Σολομώντα την στιγμή που βάσει του Μωσαϊκού νόμου έπρεπε να θανατωθεί για την πράξη που έκανε. Η ποινή για κάποιον που διαπράττει εσκεμμένα φόνο είναι θάνατος (Έξοδος 20:12-15). Όμως ο νόμος στην περίπτωση του βασιλιά Σολομώντα δεν εφαρμόστηκε, αλλά ούτε και ο Θεός επέμβηκε να κρίνει την πράξη του Σολομώντα. Αφού οι νόμοι του Θεού ίσχυαν για όλους του ισραηλίτες, τότε γιατί βλέπουμε συνέχεια περιπτώσεις σαν κι αυτή του Σολομώντα όπου οι βασιλιάδες γλυτώνουν τις τιμωρίες των αμαρτημάτων τους;
Από αυτή την ιστορία πρέπει να θυμόμαστε το κλασσικό σχήμα της δικαιοσύνης εκείνης της εποχής. Το σχήμα δικαιοσύνης των αρχαίων Εβραίων επαναλαμβάνεται για πολλοστή φόρα και αυτό δείχνει ότι η Αγία Γραφή δεν είναι θεόπνευστη, αλλά ένα βιβλίο γραμμένο από ανθρώπους της αρχαίας εποχής. Αυτή η ιστορία μας δίνει την εικόνα μιας εποχής όπου οι άνθρωποι έκριναν διαφορετικά τα πράγματα και όχι μια εικόνα του χαρακτήρα του Θεού.

Ο άδικος θάνατος του παιδιού του Δαβίδ

2008-08-29T18:59:00.011+03:00

Ο βασιλιάς Δαβίδ τον οποίο αναφέραμε σε προηγούμενα άρθρα , την ώρα που βράδιαζε σηκώθηκε από το κρεβάτι του και είδε μια γυναίκα με το όνομα Βηθ σαβεέ που ήταν πολύ ελκυστική να λούζεται (2 Σαμουήλ 11:2). Κατόπιν ο Δαβίδ έστειλε να ρωτήσουν ποια είναι η γυναίκα και του απάντησαν ότι ήταν η γυναίκα του Ουρία του Χετταίου. Έτσι λοιπόν έστειλε αγγελιαφόρους για την πάρουν, και η Βηθ σαβεέ πήγε στον βασιλιά Δαβίδ και είχε σεξουαλικές σχέσεις μαζί του με αποτέλεσμα να μείνει έγκυος (2 Σαμουήλ 11:4,5). Όταν το έμαθε ο Δαβίδ κάλεσε τον Ουρία που έλειπε στον πόλεμο και του είπε να να κατεβεί στο σπίτι του, αλλά αυτός δεν πήγε στο σπίτι του να ξεκουραστεί( 2 Σαμουήλ 11:6-13). Ο Δαβίδ ήθελε ο Ουρίας να πάει να ξαπλώσει με την γυναίκα του με σκοπό να δικαιολογηθεί η εγκυμοσύνη της Βηθ σαβεέ. Όταν είδε πως δεν κατάφερνε να καλύψει την εγκυμοσύνη, έγραψε μια επιστολή στον Ιωάβ τον αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ λέγοντας του να βάλουν τον Ουρία μπροστά στις σκληρότερες πολεμικές εφόδους και να αποτραβηχτούν οι άλλοι στρατιώτες από δίπλα του ώστε να σκοτωθεί (2 Σαμουήλ 11:14,15). Έτσι ο Ιωάβ κανόνισε να σκοτωθεί ο Ουρίας σε μάχη και κατόπιν έστειλε αναφορά στον Δαβίδ εξηγώντας του ότι ο Ουρίας ο Χετταίος σκοτώθηκε (2 Σαμουήλ 11:22-24). Αργότερα η Βηθ σαβεέ έγινε σύζυγος του Δαβίδ και του γέννησε ένα γιο τον οποίο θανάτωσε ο Θεός θέλοντας να τιμωρήσει τον Δαβίδ (2 Σαμουήλ 11:15)

Εντοπίζουμε τρείς μεγάλες αδικίες σχετικά με αυτή την ιστορία. Εκτός το ότι ο Δαβίδ δεν τιμωρήθηκε με θάνατο όπως προέβλεπε ο μωσαϊκός νόμος, η Βηθ σαβεέ συμπεριφέρθηκε σαν μια πόρνη που με την πρώτη ευκαιρία έκανε έρωτα με τον βασιλιά Δαβίδ(Έξοδος 21:23-25, Αριθμοί 35:16-21). Δεν αντιστάθηκε και ούτε αρνήθηκε αλλά πήγε στον βασιλιά Δαβίδ όπως λέει ξεκάθαρα η Αγία Γραφή και πλάγιασε μαζί του χωρίς κανένα πρόβλημα. Ενώ δεν έγινε καμιά εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου στην περίπτωση της Βηθ σαβεέ. Ο νόμος προέβλεπε θάνατο στις πόρνες με λιθοβολισμό, κάτι που δεν εφαρμόστηκε στη Βηθ σαβεέ(Δευτερονόμιο 22:22,23). Έτσι βλέπουμε μια ακόμη περίπτωση που ο νόμος εφαρμόζετε στους απλούς ανθρώπους και παραλείπει τους ανθρώπους με ψηλή θέση όπως την Βηθ σαβεέ που έγινε γυναίκα του βασιλιά Δαβίδ.

Η άλλη μεγάλη και σοβαρή αδικία είναι ο θάνατος του γιου του Δαβίδ. Ο θάνατος του βρέφους είναι απαράδεκτος, διότι δεν έφταιξε σε απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος που να δικαιολογεί αυτό τον απαράδεκτο θάνατο. Ο θεός είπε ξεκάθαρα ότι το παιδί δεν φέρει ευθύνη για τα αμαρτήματα του γονιού, εντούτοις ο Θεός θανάτωσε το παιδί του Δαβίδ (Δευτερονόμιο 24:16). Η σωστή κρίση είναι να τιμωρηθεί ο Δαβίδ και η Βηθ σαβεέ που έπραξαν σοβαρές αμαρτίες όπως πορνεία, φόνο και όχι το βρέφος που μόλις είχε γεννηθεί. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή ακόμη και η ζωή ενός αγέννητου παιδιού έχει αξία και δεν πρέπει να θανατωθεί.(Έξοδος 22:22,23). Ο Θεός όμως ενήργησε εντελώς διαφορετικά όσων αφορά το βρέφος. Αντί να σταθεί στα λόγια του, θανατώνει το βρέφος θέλοντας να τιμωρήσει τον Δαβίδ και δεν θανατώνει τον ίδιο τον Δαβίδ όπως προέβλεπε ο νόμος του(Δευτερονόμιο 22:22 και Έξοδος 20:13,14).
Η τελευταία αδικία που πρέπει να δούμε είναι η στάση του Θεού απέναντι στον Ιωάβ τον αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ. Αν ο Δαβίδ ο οποίος διέταξε να οργανώσουν την δολοφονία του Ουρία θεωρείται ένοχος αμαρτίας, ποσό μάλλον ο Ιωάβ ο οποίος εφάρμοσε την διαταγή του βασιλιά. Ο Ιωάβ είναι εξίσου ένοχος με τον Δαβίδ διότι διέπραξε μια δολοφονία με όλη την έννοια της λέξης. Δεν είναι καθόλου δίκαιο να μείνει ατιμώρητος από τη στιγμή που συμμετέσχε σε οργανωμένη δολοφονία. Ακόμη και η δικαιολογία ότι ο Δαβίδ δεν εξήγησε στον Ιωάβ για ποιον λόγο διέταξε να σκοτώσουν τον Ουρία δεν τον κάνει αθώο. Ο Μωσαϊκός νόμος λέει ξεκάθαρα ότι όταν κάποιος σκοτώσει τον συνάνθρωπο του εσκεμμένα η ποινή είναι θάνατος(Έξοδος 21:23-25, Αριθμοί 35:16-21). Από ότι φαίνεται ο νόμος δεν εφαρμόζετε σε ισραηλίτες με ψηλή θέση όπως τον στρατηγό Ιωάβ.
Εσείς ποιοι νομίζετε ότι άξιζαν να θανατωθούν; Ένα νεογέννητο βρέφος ή η πόρνη Βηθ σαβεέ που με την πρώτη ευκαιρία απάτησε τον άντρα της; Δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο Δαβίδ και ο Ιωάβ που συμμετείχαν στο οργανωμένο έγκλημα αντί ένα νεογέννητο βρέφος; Ας μην ξεχνάμε το κλασσικό σχήμα της Αγίας Γραφής όπου οι κοινοί άνθρωποι τιμωρούνται εξαιτίας των αμαρτημάτων άλλων ανθρώπων. Επίσης οι κοινοί άνθρωποι πληρώνουν όλα τα αμαρτήματα που περιλαμβάνουν ποινή ενώ οι άνθρωποι σε ψηλή θέση απαλλάσσονται από τον νόμο του Θεού τις πλείστες φορές.

Οι ισραηλίτες πληρώνουν το αμάρτημα του Δαβίδ με επιδημία

2008-08-20T16:34:00.005+03:00

Ο Θυμός του Θεού άναψε όταν κάποιος υποκίνησε τον Δαβίδ να απαριθμήσει τους ισραηλίτες(2 Σαμουήλ 24:1). Έτσι λοιπόν ο Δαβίδ διέταξε τον Ιωάβ τον αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ να κάνει απογραφή του λαού για να μάθει τον αριθμό του λαού(2 Σαμουήλ 24:2).Ο Ιωάβ έφερε αντίρρηση σε αυτό επειδή ήταν αμαρτία στα μάτια του Θεού αλλά στο τέλος υπερίσχυσε ο λόγος του Δαβίδ ακόμη κι αν διαφωνούσαν οι αρχηγοί των στρατιωτικών δυνάμεων (2 Σαμουήλ 24:3,4).Έπειτα από την διαταγή του Δαβίδ ο Ιωάβ περιόδευσε όλο το Ισραήλ μέχρι που μέτρησε όλο τον λαό και έδωσε τον αριθμό της απογραφής (2 Σαμουήλ 24:5-9).Τότε ο βασιλιάς Δαβίδ άρχισε να έχει τύψεις για το αμάρτημα που είχε κάνει. Ο Θεός αποφάσισε να τιμωρήσει τον Δαβίδ στέλνοντας τον προφήτη του λέγοντας του: «Να έρθουν σε εσένα εφτά χρόνια πείνας στη χώρα σου ή να τρέπεσαι σε φυγή τρεις μήνες μπροστά στους καταδίκους σου, ενώ αυτοί σε καταδιώκουν, ή να υπάρξουν τρεις ημέρες επιδημίας στη γη σου;»(2 Σαμουήλ 24:10-13). Ο Δαβίδ απάντησε με δειλή καρδιά λέγοντας ότι προτιμά να έρθουν τρεις ημέρες επιδημίας στη γη του παρά να πέσει από χέρι ανθρώπου(2 Σαμουήλ 24:14).
Έπειτα ο Θεός έστειλε επιδημία στο Ισραήλ με αποτέλεσμα να πεθάνουν εβδομήντα χιλιάδες άτομα(2 Σαμουήλ 24:15-16). Αργότερα ο Δαβίδ είπε στο Θεό «σε τι φταίξανε αυτοί οι άνθρωποι και πέθαναν; Ας πέσει σε παρακαλώ το χέρι σου πάνω σε εμένα και πάνω στον οίκο του πατέρα μου». Αργότερα ο Θεός είπε στον Δαβίδ να του κάνει μια Θυσία ώστε να σταματήσει η μάστιγα από τον λαό. Έκτισε λοιπόν ο Δαβίδ θυσιαστήριο για τον Θεό και πρόσφερε ολοκαυτώματα και Θυσίες τις οποίες δέχτηκε ο Θεός ώστε σταμάτησε η μάστιγα από στο Ισραήλ (2 Σαμουήλ 24:18-25).
Αντιλαμβανόμαστε καθαρά την μεγάλη αδικία αυτής της ιστορίας όταν ο Θεός τιμώρησε τους ισραηλίτες εξαιτίας του σφάλματος του Δαβίδ. Πως γίνεται ένας δίκαιος Θεός να λέει από την μια πλευρά ότι ο καθένας θα δώσει λογαριασμό για τα σφάλμα του και από την άλλη να τιμωρά τους ισραηλίτες λόγω του σφάλματος του Δαβίδ; Ο Θεός είπε πιο πριν στο Αβραάμ ότι δεν θα κατάστρεφε δέκα δίκαιους σε μια πόλη για χάρη των άδικων ανθρώπων (Γένεσης 18:25). Επίσης ο Θεός είπε ξεκάθαρα ότι δεν θα καταστρέψει τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό ( Γένεσης 18:25). Αλλά όπως πάντα θα ειπωθούν και δικαιολογίες που είναι αβάσιμες. Εδώ οι μελετητές της Αγίας Γραφής λένε ότι έφταιγαν και οι ισραηλίτες για αυτή την κατάσταση διότι δέχτηκαν να γίνει η απογραφή και δεν αντέδρασαν για να την σταματήσουν. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει πουθενά ότι ο λαός γνώριζε ότι ο Θεός απαγόρευε να γίνει αυτή η απογραφή. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει κάτι που να δικαιολογεί την τιμωρία. Ένα ερώτημα που πρέπει να του δώσουμε σημασία είναι γιατί δεν επήλθε άμεση τιμωρία στον Ιωάβ ο οποίος ήξερε καλά ότι ήταν λάθος η απαρίθμηση του λαού και όμως το έκανε; Γιατί έπρεπε να αντιδράσουν οι ισραηλίτες και όχι ο Ιωάβ που λέει ξεκάθαρα η Αγία Γραφή ότι έκανε την απογραφή ξερώντας ότι ήταν αμαρτία; Επίσης γιατί ο Θεός δίνει την επιλογή να ρίξει τις ευθύνες του στον λαό;
Επαναλαμβάνεται ένα κλασσικό σχήμα τιμωρίας. Πάλι βλέπουμε περιπτώσεις όπου ο βασιλιάς και άνθρωποι με ψηλή θέση όπως τον Ιωάβ να επηρεάζονται λιγότερο και κάποτε καθόλου από την κρίση του Θεού, ενώ το μεγαλύτερο βάρος της τιμωρίας πέφτει στους κοινούς ανθρώπους που στις πλείστες φόρες δεν φταίνε σε τίποτα. Αυτό το σχήμα τιμωρίας το βλέπουμε πολλές φορές στον τότε αρχαίο κόσμο. Για παράδειγμα στην Επική Ιλιάδα του Ομήρου όπου είναι ένα αρχαίο ποίημα με θέμα τον Τρωικό πόλεμο βλέπουμε το ίδιο σχήμα τιμωρίας. Οι Θεοί θέλοντας να τιμωρήσουν τους έλληνες αρχηγούς έφερναν αρρώστιες και ήττες στους απλούς έλληνες στρατιώτες με το αποτέλεσμα να πεθαίνουν πολλοί κάθε φορά. Επίσης καθώς πολεμούσαν οι Έλληνες με τους Τρώες οι απλοί στρατιώτες σκοτώνονταν ενώ οι ήρωες προστατεύονταν από τους Θεούς. Οι απλοί άνθρωποι πλήρωναν τις αμαρτίες των βασιλιάδων και ανθρώπων με ψηλή θέση καθώς εκείνοι επηρεάζονταν λιγότερο.

Σε αυτή την ιστορία φαίνεται ότι η κρίση του Θεού είναι η ίδια με την κρίση των ανθρώπων εκείνου του καιρού. Άρα αυτός ο Θεός δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φανταστικό πρόσωπο με ανθρώπινο χαρακτήρα όπως το έχουμε δει και σε προηγούμενες ιστορίες. Εσείς πως κρίνεται αυτή την ιστορία;

Ο άδικος θάνατος των ζωών

2008-08-18T17:18:00.005+03:00

Σε όλα αυτά περί θεϊκής δικαιοσύνης πρέπει να δούμε και την πλευρά των ζώων. Πόσες φορές πέθαναν από τον Θεό τα ζώα χωρίς να φταίνε; Ας πιάσουμε από την αρχή τα πράγματα. Στην αρχή της ιστορίας του άνθρωπου ο Θεός καταριέται το φίδι επειδή ο Σατανάς χρησιμοποίησε το φίδι για να αποπλανήσει την Εύα(Αποκάλυψης 12:9 ). Σίγουρα κάποιοι που πιστεύουν με σιγουριά σε αυτή την ιστορία στην Αγία Γραφή με περισσότερο φόβο παρά λογική έχουν κάποια δικαιολογία. Λένε ότι ο Θεός εννοούσε διαφορετικά τα λόγια που είπε. Αν τα λόγια που είπε στο φίδι απευθύνονταν στον Σατανά λογικά ο Θεός δεν θα μιλούσε με τέτοιο τρόπο αλλά θα καταριόταν απευθείας τον Σατανά. Εξάλλου ο Θεός είναι λογικός αφού ο ίδιος μας έχει δώσει την λογική! Και πάλι αυτή η ιστορία με το φίδι δείχνει σενάρια μυθολογίας και όχι μια θεόπνευστη ιστορία.
Στο πέρασμα του χρόνου όταν έγινε ο κατακλυσμός τα ζώα πέθαναν άδικα από τα νερά που κάλυψαν την Γη εκτός αυτά που ήταν στην κιβωτό. Πάλι γιατί ήταν τόσο αναγκαίο ο Θεός να βάλει ένα τέλος στην βία των ανθρώπων με το να φέρει μια μαζική καταστροφή; Όπως ξέρουμε μέσα από την Αγία Γραφή ο Θεός είναι δίκαιος. Ως παντοδύναμος που είναι και δίκαιος θα έπρεπε να το δείξει με τις πράξεις του, μπορούσε να θανατώσει τους βίαιους ανθρώπους χωρίς να φέρει μια μαζική καταστροφή και να πεθάνουν τόσα ζώα που δεν φταίξανε σε τίποτα. Όπως είπε ο ίδιος όταν στο μέλλον θα καταστρέψει τον κόσμο και θα αφήσει ζωντανούς τους δούλους του( Αρμαγεδδών ή αλλιώς Δευτέρα παρουσία) έτσι και εδώ η καταστροφή μπορούσε να επέλθει μόνο σε αυτούς που ευθύνονται και όχι σε τόσα ζώα και ανθρώπους μαζί. Στην Αγία Γραφή τονίζεται πολύ η δικαιοσύνη του Θεού. Άρα έτσι όπως τονίζεται η δικαιοσύνη του στα λόγια έτσι θα πρέπει να τονίζεται και στις πράξεις του. Επίσης ο Θεός είπε ότι η ζωή των ζωών έχει αξία και πρέπει να την σεβόμαστε(Παροιμίες 12:10 ). Διότι και αυτά τα είναι ζωντανά πλάσματα που τρώνε, πίνουν κοιμούνται και πονούν σαν εμάς. Η βασική διαφορά με εμάς τους ανθρώπους είναι ότι έχουν πολύ χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης. Αυτό δεν κάνει τις ζωές των ζωών να έχουν μικρή αξία. Αντίθετα με εμάς τα ζώα είναι άκακα και δεν είναι άπληστα σαν τον άνθρωπο.
Ας δούμε την δικαιοσύνη του Θεού με τα ζώα όταν οι ισραηλίτες έκαναν επιθέσεις σε πόλεις των ξένων εθνών για να τις πάρουν .Ο Θεός διέταξε να σκοτώσουν ακόμη και τα ζώα που δεν φταίξανε σε τίποτα εξαιτίας των άδικων ανθρώπων που κατοικούσαν σε εκείνες τις πόλεις. Όλα αυτά τα ζώα σφάχτηκαν άδικα επειδή πολύ απλά ο Θεός ήθελε να εκφράσει τον θυμό του. Πως θα κρίνατε ένα δικαστή αν τιμωρούσε ένα εγκληματία που διέπραξε φόνους και βιασμούς σε θανατική ποινή αλλά μαζί και με το κατοικίδιο ζώο του. Φυσικά θα πείτε ότι είναι απάνθρωπο να πεθάνει το ζώο εξαιτίας του αφεντικού του! Ο Θεός έκανε το ίδιο αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό , διέταξε να σκοτωθούν όλα τα ζώα σε εκείνες τις συγκεκριμένες πόλεις. Δεν υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος να σκοτωθούν όλα τα ζώα που ήταν στις πόλεις, διότι δεν ήταν εμπόδιο στο Θεό. Κι αν υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος θα το έλεγε στην Αγία Γραφή ώστε μα δείξει την δικαιοσύνη του. Απλός οι ισραηλίτες σκότωσαν τα ζώα , επειδή ο Θεός είχε τόσο μεγάλο θυμό που έγινε αιμοβόρος και διέταξε να σκοτώσουν τα πάντα σε εκείνες τις πόλεις χωρίς καμιά διάκριση. Αλλά από την άλλη ο Θεός είναι ένας στοργικός δημιουργός και δεν του αρέσει οι άνθρωποι να κακομεταχειρίζονται τα ζώα όπως ο ίδιος λέει στην Αγία Γραφή(Δευτερονόμιο 22:4, 1Ιωάννη 4:8 και Έξοδος23:19). Κάντε την εξής σκέψη: Ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά κακά πράγματα. Να σκοτώσει να ληστέψει, να κλέψει και άλλα πολλά. Όμως όταν μετανοήσει για αυτά που έκανε ο Θεός του δίνει συγχώρεση. Ένα ζώο που λειτουργά με το ένστιχτο του και δεν έχει την απληστία και την πονηρία του ανθρώπου ο Θεός το σκοτώνει μόνο και μόνο επειδή θέλει να εκτονώσει τον θυμό του. Αν νομίζετε ότι υπάρχει κάποια λογική εξήγηση σας παρακαλούμε να μας την πείτε. Τα ζώα σε εκείνες τις πόλεις τουλάχιστο στην Ιεριχώ που μας αναφέρει η Αγία Γραφή υπήρχαν ζώα όπως ταύροι, πρόβατα και γαϊδούρια. Αυτά τα ζώα χρησιμοποιούταν για τροφή και για μέσα μεταφοράς στους ανθρώπους. Δεν προκαλούσαν κανένα πρόβλημα με το να συνεχίσουν να ζουν. Εν τω μεταξύ στην Ιεριχώ το μόνο που πήρε ο Θεός ήταν το ασήμι και χρυσάφι αντί για τα ζώα(Ιησούς του Ναυή 6:24). Είχε μεγαλύτερη αξία το χρυσάφι και το ασήμι από την ζωή των ζωών; Τόσο αξίζει η ζωή των ζωών;

Ο άδικος θάνατος της οικογένειας του Αχάν

2008-08-18T17:15:00.003+03:00

Ο Θεός δεν αδίκησε μόνο εκείνους τους στασιαστές αλλά υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις έντονης αδικίας στον λαό του. Όταν οι ισραηλίτες βγήκαν από την Αίγυπτο έφτασαν μέχρι την υποσχόμενη γη και άρχισαν την λεηλασία των πόλεων σφάζοντας τα πάντα αδιακρίτως. Ο Θεός είπε στους ισραηλίτες να μην πάρουν τίποτα από την πόλη που είναι αφιερωμένο στην καταστροφή, Όμως ο Αχάν που ήταν ισραηλίτης πήρε ασήμι, χρυσάφι και ένα όμορφο επίσημο ένδυμα ( Ιησούς του Ναυή 7:21). Τότε άναψε ο θυμός του Θεού με αποτέλεσμα οι ισραηλίτες που δεν έφταιξαν σε τίποτα να πληρώσουν για το αμάρτημα του Αχάν. Μετά από αυτό που έγινε οι ισραηλίτες επιτέθηκαν στην πόλη Για και ο Θεός δεν τους παρείχε υποστήριξη με αποτέλεσμα να ηττηθούν, να πεθάνουν αρκετοί και να τραπούν σε φυγή ( Ιησούς του Ναυή 7:4,5). Θα ήταν καλό να θυμηθούμε τι είπε ο Θεός στο παρελθόν (Γένεσης 18:25) «Είναι αδιανόητο για εσένα να ενεργήσεις με αυτό τον τρόπο ώστε να θανατώσεις τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό με αποτέλεσμα να συμβεί στον δίκαιο ό,τι και στον πονηρό! Είναι αδιανόητο για εσένα. Μήπως δεν πρόκειται να κάνει ο Κριτής όλης της γης αυτό που είναι σωστό;» Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι ο Θεός είπε ξεκάθαρα σε μια συζήτηση με τον Αβραάμ ότι δεν θα σκοτώσει τον δίκαιο εξαιτίας του άδικου(Γένεσης18:32) . Οι ισραηλίτες που ήταν δίκαιοι προς το Θεό πήγαν για να πάρουν την πόλη Γαί και σκοτώθηκαν, ήταν εξαιτίας του Αχάν ενός άδικου ανθρώπου.
Η αδικία δυστυχώς δεν σταματάει μέχρι εδώ! Κατόπιν της ήττας τους, οι ισραηλίτες βρίσκουν ένοχο τον Αχάν και τον τιμωρούν( Ιησούς του Ναυή 7:20-25). Τον πήραν μαζί με την οικογένεια του και τα ζώα του σε μια κοιλάδα όπου τους λιθοβόλησαν. Και πάλι θα επαναληφτούν κάποιες ερωτήσεις λογικής και ανθρωπιάς. Σε τι έφταιξε η οικογένεια του και τα ζώα; Δεν έκλεψαν εκείνοι το ασήμι και το χρυσάφι, αλλά ο Αχάν. Τότε γιατί πρέπει να πεθάνουν μαζί του αφού δεν έκαναν τίποτα; Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει πουθενά ότι η οικογένεια του και τα ζώα εμπλάκηκαν σε αυτή την υπόθεση άρα αυτό δεν αφήνει περιθώριο για δικαιολογίες ότι η οικογένεια του ήταν και εκείνη ένοχη. Αυτά είναι συμπεράσματα και όχι γεγονότα που γράφτηκαν στην Αγία Γραφή. Είναι δικαιολογίες που έχουν ως βάση τους, ικασμούς. Ακόμη κι αν ήταν η οικογένεια του ένοχη τα ζώα σε τι φταίξανε πάλι; Μήπως το γαϊδουράκι βοήθησε τον Αχάν να κλέψει το ασήμι και το χρυσάφι; Ας μην ρίξουμε φταίξιμο στα ζώα και δεν αξίζει να τα σχολιάσουμε περισσότερο διότι έχουμε να δώσουμε εξηγήσεις σε λογικούς ανθρώπους και όχι σε πεισματάρηδες ανθρώπους που υποστηρίζουν αυτή την αδικία επειδή μόνο και μόνο έχουν τυφλή εμπιστοσύνη στην θρησκεία.

Οι γεννοκτονιές απο τους ισραηλίτες

2008-08-18T17:11:00.006+03:00

Μια ακόμη μεγάλη αδικία που εμφανίζετε στην κρίση του θεού είναι οι σφαγές που έκαναν στα άλλα έθνη οι ισραηλίτες κατόπιν θεϊκής διαταγής. Για παράδειγμα όταν οι Ισραηλίτες λεηλάτησαν την Ιεριχώ σκότωσαν τα πάντα από νέο μέχρι γέρο και από γυναίκα μέχρι άντρα(Ιησούς του Ναυή 6:21)εκτός μια πόρνη και την οικογένεια της που εκδήλωσε καλοσύνη στους κατασκόπους(Ιησούς του Ναυή2:4-7), όμως τι φταίξανε τα παιδιά; Αν η πόρνη τυχαία δεν συναντούσε τους κατασκόπους θα της άξιζε να σφαχτεί. Επίσης η οικογένεια της γλίτωσε την σφαγή χάρη των πράξεων αυτής της πόρνης, δηλαδή για χάρη μιας δίκαιας γυναίκας την γλύτωσαν . Σκεφτείτε όμως αν αυτή η γυναίκα δεν εκδήλωνε καλοσύνη τι θα πάθαιναν οι συγγενείς. Θα τους σκότωναν οι ισραηλίτες εξαιτίας της. Και πάλι θα αναφερθούμε στο τι είπε ο Θεός στον Αβραάμ ότι δεν θα κατέστρεφε κάποιο δίκαιο εξαιτίας κάποιου άδικου. Πάλι παιδιά(αθώα) πέθαναν εξαιτίας των γονιών τους (άδικοι).Για άλλη μια φορά ο Θεός φάνηκε ψεύτης.
Συνεχίζοντας την εξέταση αυτών των σφαγών θα δούμε και τη σφαγή που έκαναν οι Εβραίοι με αρχηγό τον Ιησού του Ναυή σε κάποιες πόλεις που λεηλάτησαν (Ιησούς του Ναυη10:28).Οι αρχαιολόγοι βρήκαν νεκροταφείο βρεφών στην περιοχή που βρίσκονταν αυτές οι πόλεις στις οποίες οι εβραίοι έσφαξαν τα πάντα χωρίς διάκριση. Αυτά τα έθνη ήταν βυθισμένα στην ειδωλολατρία και σε κάθε αισχρή πράξη. Θυσίαζαν τα παιδιά τους στους Θεούς τους, επιδίδονταν σε όργια στους ναούς τους, σε κτηνοβασία και άλλα πολλά αίσχη που έκαναν την τότε εποχή. Οι αρχαιολόγοι διερωτώνται γιατί ο Θεός δεν κατέστρεψε πιο πριν αυτά τα έθνη. Ο Θεός επέφερε τιμωρία σε αυτούς μέσω μιας γενοκτονίας χωρίς καμιά διάκριση σε παιδιά. Βλέποντας ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους να θυσιάζουν τα παιδιά τους στους ψεύτικους θεούς, λυπήθηκε διότι αγαπούσε αυτά τα παιδία όπως όλους τους ανθρώπους και δεν ήθελε να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Πως ο Θεός αγάπης σταματά αυτή την κατάσταση; Διατάζοντας τους ισραηλίτες να σκοτώσουν τους άδικους ανθρώπους που έκαναν αυτά και τα ίδια τα αθώα παιδιά. Δηλαδή ο Θεός λυπόταν αυτά τα βρέφη που καίγονταν στο θυσιαστήριο αλλά από την άλλη τα σφάζει(τόσο τα αγαπούσε).Στην Αγία Γραφή αναφέρεται ότι ο δεν πρέπει το παιδί να πληρώνει για το σφάλμα του γονιού(Δευτερονόμιο 24:16), άλλα εδώ ο Θεός ενέργησε εντελώς αντίθετα.
Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα: Ένα αγόρι επιτίθεται σε ένα άλλο μικρότερο σε ηλικία αγόρι και πιο αδύνατο και αρχίζει να το κτυπά. Το μεγάλο αγόρι κτυπά το άλλο αγόρι που δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Βλέποντας τι γίνεται ένας άντρας που αγαπάει τα παιδιά λυπάται που βλέπει αυτή την κατάσταση. Λυπάται το αβοήθητο παιδί και επεμβαίνει με το να δείρει το κακό αγόρι και ενώ το άλλο μικρό αγόρι που δεν έφταιγε σε τίποτα το δέρνει εξίσου άσχημα. Είναι ο Θεός δίκαιος; Σε αυτό το παράδειγμα ο άντρας που αγαπάει τα παιδιά συμβολίζει τον Θεό. Κάποια δικαιολογία που συνηθίζεται να λέγεται για αυτές τις σφαγές είναι ότι ο Θεός σκότωσε αυτά τα παιδιά διότι όταν μεγάλωναν θα γίνονταν κακοί άνθρωποι και θα στρέφονταν ενάντια του Θεού χωρίς να έχουν καμιά βάση στην Αγία Γραφή. Πως μπορεί ο Θεός να δικάσει αυτά τα αθώα παιδιά χωρίς καν να πράξουν κάτι κακό πρώτα; Είναι λογικό με το να παρθούν ως πάροικοι στους ισραηλίτες και χωρίς την ανατροφή των κακών τους γονιών δεν θα γίνονταν κακοί άνθρωποι. Όπως οι Γαβαωνίτες που ήταν από αυτά τα έθνη σύναψαν διαθήκη με τον Ιησού του Ναυή και έγινα υπηρέτες των ισραηλιτών(Ιησούς του Ναυη9:3,15,16) για να γλυτώσουν τη ζωή τους, έτσι θα μπορούσε να γίνει και αυτό με τα αθώα παιδιά. Ένας Παντοδύναμος Θεός σίγουρα κάτι θα μπορούσε να κάνει . Πάλι αξίζει να αναφέρουμε τα λογία που είπε ο Θεός για τα παιδία ότι δεν πρέπει να θανατώνονται εξαιτίας των γονιών τους(Δευτερονόμιο 24:16).
Ακόμη μια δικαιολογία που μπορεί να λεχθεί είναι ότι ποιος θα τάιζε όλα αυτά τα παιδιά; Ο Παντοδύναμος Θεός που είχε τη δύναμη να ρίχνει μάννα(είδος ψωμιού) στους ισραηλίτες δεν μπορούσε να κάνει και κάτι με αυτά τα παιδιά; Ας μην ξεχνάμε ότι Θεός μας έκανε κατά εικόνα και κατά ομοίωση του(Γένεσης 1:26) .Αυτό σημαίνει ότι έχουμε τις καλές ιδιότητες του Θεού όπως αγάπη και έλεος που τις πήραμε από το Θεό. Οπόταν δεν είναι λογικό να πει κάποιος ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε την κατάσταση διότι ο Θεός έδωσε την ιδιότητα της δικαιοσύνης σε εμάς. Επίσης για να δικαιολογηθούν αυτές οι περιπτώσεις που ο Θεός σκότωσε αθώους λέγεται ότι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν όλα τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνο τον καιρό και δεν είναι λογικό ένας άνθρωπος να κρίνει τα γεγονότα χωρίς να έχει όλα τα στοιχεία τους. Ο Θεός μέσα από την από την Αγία Γραφή προσπαθεί να μας δείξει την δικαιοσύνη του (Ψαλμός 37:28 ). Έχοντας υπόψη αυτό αφού ο Θεός θέλει να δώσει μέσα από την Αγία Γραφή σε εμάς την εικόνα του δίκαιου κριτή θα έπρεπε να το κάνει χωρίς να παραλείψει όλα τα γεγονότα όσων αφορά τους φόνους που έγιναν σε αθώους από τους ισραηλίτες. Πώς γίνεται να παραλείπει στοιχεία την στιγμή που θέλει να μας δώσει την εικόνα του δίκαιου Θεού; Ακόμη κι αν διαβάζει καρδίες και ξέρει σε ποιους αξίζει να πεθάνουν , τα παιδιά που είναι σε μικρή ηλικία και τα βρέφη τι κακό έχουν μέσα στην καρδιά τους; Ο ίδιος ο Ιησούς χριστός είπε στους μαθητές του ότι αν θέλουν να μπουν στην βασιλεία των ουρανών πρέπει να γίνουν ταπεινοί και αγνοί όπως τα μικρά παιδιά(Ματθαίος 18:2-6 ).
Ας σκεφτούμε σε τι τραγική κατάσταση βρίσκονταν τα ειδωλολατρικά έθνη που το Ισραήλ θα έπαιρνε την γη τους. Με το να κάνουν οι άνθρωποι εκείνου του τόπου όλα τα αίσχιστα φυσικό επακόλουθο ήταν να οδηγήσουν τα παιδιά τους στις ίδιες πράξεις. Τα παιδία έκαναν αυτές τις πράξεις διότι έτσι τους διαμόρφωσε το περιβάλλον που ήταν γύρω τους και όχι από δική τους βούληση. Που σημαίνει ότι τα παιδιά υπήρξαν παρασυρμένα και οι γονείς τους, τους ενστάλαξαν αυτό το είδος ζωής στις καρδιές τους. Σκεφτείτε για λίγο τα βρέφη. Ξέρουμε πολύ καλά ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται κακός, τότε πως γίνεται να σφαχτούν αυτά τα αθώα βρέφη που δεν είχαν το κακό στην καρδιά τους; Υπήρχε πρόβλημα να μείνουν ζωντανά; Αν το πρόβλημα είναι το ποιος θα τάιζε όλα αυτά τα παιδιά, τότε γιατί δεν ταΐζε ο Θεός; Δηλαδή νοιάστηκε τόσο πολύ επειδή θα έμεναν νηστικά και θα βασανίζονταν ή του έλειψε το μάννα στους ουρανούς; Όταν στον μωσαϊκό νόμο επιβαλλόταν η ποινή του θανάτου σε κάποιους γονιούς, τότε γιατί δεν είχε την εντολή ο θεϊκός νόμος να σκοτώνουν και τα παιδιά για να μην μείνουν νηστικά ή να μην μπει στον κόπο κάποιος να τα ταΐσει; Αν ο Θεός ήθελε να δείξει την δικαιοσύνη του δεν θα έδινε μια εξήγηση για αυτά που έγιναν; Στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται κάτι που να δίνει μια λογική εξήγηση για αυτές τις γεννοκτονίες. Ετσί αυτές οι γεννοκτονίες θα παραμείνουν αδικαιολόγητες.

Ο στασιασμός του Κορέ

2008-08-18T17:09:00.002+03:00

Η πρώτη αδικία που εμφανίστηκε από τον Θεό στον λαό του ήταν η περίπτωση του Κορέ, του Δάθαν, του Αβιρών και των 250 αρχηγών της σύναξης. Αυτοί οι άντρες που ήταν φημισμένοι ανάμεσα στον λαό συγκεντρώθηκαν εναντίον του Μωυσή και του Ααρών και άρχισαν να τους κατηγορούν και να λέγοντας ότι υψώνουν τους εαυτούς τους πάνω από την εκκλησία του Θεού.(Αριθμοί16:1-3). Τότε όταν το άκουσε αυτό ο Μωυσής είπε στον Κορέ και σε ολόκληρη τη σύναξη ότι ο Θεός θα κάνει γνωστό το πρωί ποιος είναι άγιος και ποιον θα εκλέξει(Αριθμοί16:4,5). Έτσι έγινε δοκιμή με πυροδοχεία ενώπιων του Θεού για τον ποιον θα εκλέξει ο Θεός ως άγιο. Έτσι πήραν τα πυροδοχεία και στάθηκαν μπροστά στην είσοδο της σκηνής του Θεού όπου γινόταν η λατρεία του(Αριθμοί16:17,18). Τότε όταν συγκεντρώθηκαν στην είσοδο της σκηνής τότε ο Θεός είπε στον Μωυσή και στον Ααρών να αποχωρήσουν από την σύναξη για να εξοντώσει τους στασιαστές(Αριθμοί16:20,21).Έτσι ο Μωυσής προειδοποίησε και του υπόλοιπους ισραηλίτες να απομακρυνθούν από την σκηνή και να μην αγγίξουν τίποτα από τις σκηνές των στασιαστών(Αριθμοί16:26). Αμέσως οι ισραηλίτες απομακρύνθηκαν από τις σκηνές των στασιαστών ενώ ο Δάθαν και ο Αβιρών βγήκαν έξω μαζί με τις συζύγους τους, τους γιούς τους και τα μικρά τους(Άριθμοι16:26,27).Και μόλις τελείωσε όλα αυτά που έλεγε ο Μωυσής, το έδαφος άρχισε να σκίζετε και η γη κατάπιε τον Κορέ, τον Δαθάν , τον Αβιρών και τα σπιτικά τους και όλους τους ανθρώπους που άνηκαν στον Κορέ και τα αγαθά(Αριθμοί16:31,32). Έτσι πέθαναν οι στασιαστές μαζί με τις οικογένειες τους. Οι υπόλοιποι 250 στασιαστές που πήραν τον μέρος του Κορέ, του Δαθάν και του Αβιρών καταφαγώθηκαν από τη φωτιά που έριξε ο Θεός(Αριθμοί16:31,33).
Από αυτή την ιστορία φαίνεται ο άδικος θάνατος των μικρών παιδιών πάλι. Το κλασσικό σχήμα τιμωρίας εμφανίζεται και πάλι αθώα παιδιά πεθαίνουν εξαιτίας των ένοχων γονιών. Όπως πάντα θα ειπωθούν κάποιες δικαιολογίες. Για να δικαιολογήσουν αυτές τις χοντρές αδικίες κάποιοι μελετητές της Αγίας Γραφής λένε ότι όταν ο Θεός είπε ότι δεν θα καταστρέψει τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό δεν ίσχυε για τα αθώα παιδιά διότι όπως λένε ο όρος δίκαιος δεν μπορεί να ειπωθεί για τα παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που είναι απλά αθώος και δεν είναι δούλος του Θεού ώστε να αποκληθεί δίκαιος, πρέπει να πεθάνει; Είναι λογικό να τιμωρηθούν με θάνατο; Δηλαδή ο Θεός δεν θανατώνει τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό αλλά θανατώνει τον αθώο μαζί με τον πονηρό. Είναι ο θεός δίκαιος με το να θανατώνει τους αθώους μαζί με τους πονηρούς; Ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτή την περίπτωση πέθαναν άδικα αθώα παιδιά που δεν έφταιξαν σε τίποτα ενώ ο Θεός είπε ότι το παιδί δεν πρέπει να πληρώσει για το σφάλμα του γονιού(Δευτερονόμιο 24:16 ).Χρησιμοποιώντας την λογική, την οποία παροτρύνει η Αγία Γραφή να χρησιμοποιούν οι χριστιανοί(Ρωμαίους 12:1),καταλαβαίνουμε ότι το με το να σκοτώσει ο Θεός αθώους ανθρώπους μαζί με πονηρούς είναι μεγάλη αδικία. Εξάλλου ο ίδιος μας έδωσε την λογική διότι μας έκανε κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση(Γένεσης2:26), άρα χρησιμοποιώντας ορθά την λογική μπορούμε να αντιληφθούμε αυτή την μεγάλη αδικία.
Από την άλλη μεριά ειπώθηκε η δικαιολογία ότι οι γονείς είχαν την ευθύνη για τα παιδία φέρνοντας το εξής ανόητο παράδειγμα: Πρόκειται να γίνει μια φυσική καταστροφή και οι άνθρωποι προειδοποιούνται από τις αρχές να εγκαταλείψουν το χωριό τους. Όμως δεν εγκαταλείπουν τον χωριό τους, με αποτέλεσμα να έρθει η καταστροφή και να πεθάνουν μαζί με τα παιδιά τους που δεν έφταιξαν. Άξιζε σε αυτά τα παιδιά να πεθάνουν επειδή οι γονείς τους έκαναν την λάθος επιλογή; Αυτό το παράδειγμα δεν ευσταθεί επειδή στην μια περίπτωση γίνεται μια φυσική καταστροφή και κάποιοι ξεροκέφαλοι παίρνουν μαζί τους στον θάνατο τα παιδιά τους ενώ στην περίπτωση του Κορέ γίνεται κρίση από τον Θεό που εκείνος έχει να αποφασίσει ποιον να θανατώσει. Ο γονιός έχει την ευθύνη για το παιδί του σε πολλά πράγματα αλλά δεν είναι σωστό να στερηθεί η ζωή του παιδιού του εξαιτίας του γονιού, διότι ο κάθε άνθρωπος φέρει την ευθύνη για τα δικά του αμαρτήματα. Όπως λέει η Αγία Γραφή όλοι θα δώσουν λόγο για τις δικές τους πράξεις και δεν θα πληρώσουν τα αμαρτήματα άλλων ανθρώπων( ).Πάρτε ένα λογικό παράδειγμα: Ένας άνθρωπος διαπράττει εγκλήματα άξια θανάτου όπως φόνους, βιασμούς και άλλα πολλά. Θα ήταν σωστό να τιμωρήσουν μαζί με αυτόν και την οικογένεια του που δεν έφταιξε σε τίποτα; Σκεφτείτε την αστυνομία να σκοτώνει κάποια αθώα παιδιά επειδή ο πατέρας τους είναι εγκληματίας. Θα έπρεπε να θανατωθούν αυτά τα παιδιά επειδή ο πατέρας που είναι εγκληματίας έχει την ευθύνη τους; Ένας λογικός άνθρωπος θα πει ότι αυτό είναι πάρα πολύ άδικο. Αν το δούμε με την ανόητη δικαιολογία των μελετητών της Αγίας Γραφής μπορούμε να πούμε ότι τα παιδιά ήταν απλά αθώα και όχι δίκαια με τον όρο της Αγίας Γραφής. Άρα επειδή δεν ήταν δίκαια με την έννοια της Αγίας Γραφής, τους άξιζε να πεθάνουν; Είναι αυτή λογική δικαιολογία;
Ακόμη και αν υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος που θανάτωσε ο Θεός τους στασιαστές μαζί με τα μικρά παιδιά τους θα έπρεπε να μας πει τον λόγο για να δείξει τη δικαιοσύνη του.

Οι δέκα πληγές

2008-08-18T17:07:00.008+03:00

Μετά από τον άδικο κατακλυσμό ο Θεός επιφέρει κι άλλες έντονα άδικες τιμωρίες.Θα αναφερθούμε στις δέκα πληγές που επέφερε ο Θεός στους αιγυπτίους για να τιμωρήσει τον ισχυρογνώμων Φαραώ που αρνιόταν να αφήσει τους ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο. Ο Μωυσής που επιλεκτικέ από τον Θεό για να οδηγήσει τους ισραηλίτες έξω από την Αίγυπτο στην υποσχόμενη γη είπε στον Φαραώ να αφήσει τους ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο( Έξοδος 7:13). Ο Φαραώ αρνιόταν πεισματικά και έτσι ο Θεός επέφερε τις δέκα πληγές για να τον αναγκάσει να αφήσει τους ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο(Έξοδος 7-12 ). Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία πληγή που επέφερε ο Θεός επηρέασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον λαό του εξαιτίας της αλαζονείας του. Η ιστορία μας λέει ότι στην Αρχαία Αίγυπτο οι άνθρωποι υπάκουαν πιστά τον Φαραώ και πίστευαν ότι ήταν θεός. Έτσι ότι διάταζε ο Φαραώ έπρεπε να το κάνουν διότι ο Φαραώ ήταν στην κορυφή της ηγεσίας άρα ήταν εκείνος που μπορούσε να αποφασίσει για οτιδήποτε. Έτσι έπαιρνε όποια απόφαση ήθελε ακόμη κι αν κόστιζε στον λαό του η απόφαση του. Ας θυμηθούμε τι ρώτησε ο Αβραάμ τον Θεό ,τον ρώτησε αν σε μια πόλη που όλοι οι άνθρωποι ήταν άδικοι βρίσκονταν δέκα δίκαιοι αν τους άξιζε να καταστραφούν(Γένεσης18:24). Η απάντηση του Θεού ήταν ότι δεν θα κατέστρεφε αυτή την πόλη για χάρη των δέκα δίκαιων που βρίσκονταν στην πόλη(Γένεσης18:32). Εξαιτίας του άδικου Φαραώ οι υπόλοιποι αιγύπτιοι υπόφεραν από τις δέκα πληγές. Γιατί έπρεπε να τιμωρηθούν όλοι οι αιγύπτιοι και όχι μόνο ο Φαραώ αφού αυτός ήταν υπεύθυνος για τον θυμό του Θεού; Όταν στην 10η πληγή θανατώθηκαν όλα τα πρωτότοκα της Αιγύπτου εξαιτίας ενός πείσματος ήταν λογικό; Φυσικά υπάρχουν και δικαιολογίες που μπορούν να ειπωθούν. Μια από αυτές είναι ότι όταν μεγάλωναν τα παιδιά θα ακολουθούσαν τον κακό δρόμο των γωνιών τους και ότι οι Αιγύπτιοι είχαν υπόδουλους τους ισραηλίτες και τους έκαναν κακά πράγματα. Ακόμη κι αν έχουν έτσι τα πράγματα δεν φταίνε σε τίποτα τα πρωτότοκα παιδιά που και οι Αιγύπτιοι σαν σύνολο. Είναι λογικό ένας Θεός αγάπης να σκοτώσει αυτά τα παιδιά για κάτι που θα έκαναν όταν μεγάλωναν; Έξαλλου αν ο Φαραώ άφηνε τους ισραηλίτες ελεύθερους και δεν γινόταν η δέκατη πληγή θα σκότωνε για τον ίδιο λόγο τα παιδιά πάλι ή θα τα άφηνε να ζήσουν επειδή ο Φαραώ επέτρεψε στους εβραίους να φύγουν; Αυτή η δικαιολογία είναι μια αφορμή που δικαιολογεί το αίτιο που ήταν η άρνηση του Φαραώ και όχι το τι θα γίνονταν τα παιδιά όταν μεγάλωναν. Και πάλι εδώ θα επαναληφθούν τα λόγια του Θεού στον μωσαϊκό νόμο (Δευτερονόμιο 24:16 ) ότι τα παιδιά δεν φέρνουν ευθύνη για το αμάρτημα των γονιών τους. Επίσης ο Θεός είπε ξεκάθαρα ότι δεν θα καταστρέψει τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό ( Γένεσης 18:25).
Επίσης μπορούμε να καταλάβουμε από την αφήγηση της Αγίας Γραφής ότι ο μόνος λόγος που ο Θεός σκότωσε όλα τα πρωτότοκα της Αιγύπτου ήταν για να αναγκάσει τον Φαραώ να αφήσει τους ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο. Αν σκεφτούμε ότι ο Θεός έστειλε άγγελο για να σκοτώσει συγκεκριμένα τα πρωτότοκα των αιγυπτίων, ζωών και αιχμαλώτων δείχνει ότι ήθελε να προκαλέσει πόνο ώστε να αναγκάσει τον Φαραώ να αφήσει ελεύθερους τους ισραηλίτες. Οι αιχμάλωτοι όμως που βρέθηκαν στην Αίγυπτο χωρίς την θέληση τους δεν έχουν καμιά σχέση με τις αποφάσεις του Φαραώ και δεν καταδυνάστευαν τους ισραηλίτες στα καταναγκαστικά έργα .Παρόλα αυτά ο Θεός τους θανάτωσε τα πρωτότοκα τους. Από την άλλη αν οι ισραηλίτες δεν έβαζαν αίμα στους παραστατούς της πόρτας τους ο Θεός θα σκότωνε τα πρωτότοκα και αυτών(Έξοδος 12:22). Άρα και πάλι τα παιδιά πεθαίνουν εξαιτίας των γονέων τους ενώ στον νόμο του ο Θεός λέει το αντίθετο! Εδώ δεν υπάρχει καμιά βάσιμη δικαιολογία. Η όλη αυτή υπόθεση δικαιολογείτε απλά με την πίστη και τον φόβο προς τον Θεός. Οι άνθρωποι που τα πιστεύουν λένε : « Ποιοι είμαστε εμείς που θα επέμβουμε στην κρίση του Θεού; Πρέπει να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό!» Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με λογική διότι καταλήγουν στην τυφλή εμπιστοσύνη.

Σκεπτόμενοι τις δέκα πληγές του Θεού μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Θεός λειτουργούσε σαν τους αρχαίους δικαστές. Εκείνη την εποχή που γράφτηκε η ιστορία με τις δέκα πληγές οι τιμωρίες των ανθρώπων περιλάμβαναν συνήθως και τις οικογένειες τους που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Εκτός και από τους ανθρώπους τα αποτελέσματα των δέκα πληγών επηρέαζαν ακόμη και τα ζώα. Όταν ο Θεός είπε στον Μωυσή να πει στον Φαραώ να αφήσει τους Εβραίους να φύγουν από την Αίγυπτο, αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα ο Θεός να επιφέρει την 5η πληγή που περιλάμβανε τα ζώα της Αιγύπτου. Η 5η πληγή ήταν επιδημία στα ζώα όπως αναφέρεται με τα εξής λόγια: «Και ο Κύριος το έκανε αυτό την επόμενη ημέρα και κάθε είδους ζωντανά της Αιγύπτου άρχισαν να ψοφούν αλλά κανένα από τα ζωντανά του Ισραήλ δεν ψόφησε» (Έξοδος 9:6). Λόγω ενός πεισματάρη Φαραώ τα ζώα των Αιγυπτίων ψοφούσαν που δεν έφταιξαν σε τίποτα! Είναι αυτή η αξία των ζωών τους που τους δίνει στην Αγία Γραφή ένας θεός «αγάπης»; Ενώ τα ζώα των ισραηλιτών δεν πέθαναν επειδή οι ισραηλίτες δεν φάνηκαν άδικοι όπως τον Φαραώ. Με άλλα λόγια η ζωές των ζωών εξαρτιόνταν από την στάση των ανθρώπων προς Θεό. Αρά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν λογικό ο Θεός να σκοτώσει τα ζώα των Αιγυπτίων ώστε να τιμωρήσει τον Φαραώ. Δηλαδή τα ζώα πλήρωσαν τα λάθη του Φαραώ σε αυτή την περίπτωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην 6η και η 7η πληγή ο Θεός επέφερε πάλι θανάτους σε ζώα που φυσικά δεν φταίξανε σε τίποτα(Έξοδος: 10,11 ). Επίσης επηρέασε έστω και λίγο τα ζώα η 10η πληγή που θανάτωσε ο άγγελος του Θεού τα πρωτότοκα των ζωών όπως και των ανθρώπων που πάλι σε καμιά περίπτωση δεν φταίξανε σε τίποτα.(Έξοδος:12:29).

Στο πέρασμα των δέκα πληγών αντί να επηρεαστεί περισσότερο Φαραώ που ήταν η αιτία των δέκα πληγών, ο λαός και τα ζώα της Αιγύπτου επηρεάστηκαν περισσότερο από τις δέκα πληγές. Ο Φαραώ που είχε την αποκλειστική ευθύνη για όλα αυτά επηρεάστηκε πολύ λιγότερο. Φαίνεται ότι Θεός δεν στέκει στα λόγια του διότι θανάτωσε αθώους ανθρώπους και ζώα εξαιτίας ενός άδικού Φαραώ. Θυμηθείτε τα λόγια του στο Γένεσης 18:25 «Είναι αδιανόητο για εσένα να ενεργήσεις με αυτό τον τρόπο ώστε να θανατώσεις τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό με αποτέλεσμα να συμβεί στον δίκαιο ό,τι και στον πονηρό! Είναι αδιανόητο για εσένα. Μήπως δεν πρόκειται να κάνει ο Κριτής όλης της γης αυτό που είναι σωστό;» Εφαρμοσε πράγματι αυτα τα λόγια ο Θεός στην περίπτωση των δέκα πληγών;

Ο άδικος καστροφικός κατακλυσμός.

2008-08-18T17:04:00.004+03:00

Όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, διέπραξαν μια ασυγχώρητη αμαρτία και ο Θεός τους τιμώρησε με θάνατο ,αλλά έδωσε μια ευκαιρία στα παιδιά τους δηλαδή τους επερχόμενους απογόνους τους που ακόμη δεν γεννήθηκαν να σωθούν. Προλέχθηκε το σπέρμα(Γένεσης3:15) το οποίο θα έσωζε την ανθρωπότητα, δηλαδή ο μεσσίας. Σύμφωνα με την αγία γραφή με το να αμαρτήσει κάποιος τέλειος διαπράττει ασυγχώρητη αμαρτία εναντίον του αγίου πνεύματος(Ματθαίος 12:31,32)όπως ο Αδάμ και η Εύα . Ξέροντας ότι ο Σατανάς, ο Αδάμ και η Εύα δεν έλαβαν συγχώρεση καταλαβαίνουμε ότι αμάρτησαν εναντίον του αγίου πνεύματος .Όμως ο Θεός έδειξε έλεος στους απογόνους του Αδάμ και της Εύας , ακόμη και αν ο Αδάμ και η Έυα διέπραξαν ασυγχώρητη αμαρτία.
Μετά την αμαρτία τους ο Αδάμ και η Εύα έκαναν παιδιά και έτσι άρχισαν να πληθύνονται πάνω στη Γη οι άνθρωποι (Γένεσης4:1,2 και Γένεσης6:1).Όταν οι άνθρωποι στη Γη αυξήθηκαν, σύμφωνα με την αγία γραφή οι άγγελοι στον ουρανό είδαν τις κόρες των ανθρώπων, κατεβήκαν στη Γη και είχαν σεξουαλικές σχέσεις με τις γυναίκες(Γένεσης6:2),οι οποίες γέννησαν παιδιά τα οποία ονομάστηκαν Νεφιλείμ (Γένεσης6:4).Οι Νεφιλείμ έγιναν πολύ μεγαλόσωμοι και βίαιοι με αποτέλεσμα να παρασύρουν όλους τους ανθρώπους έτσι ώστε ο θεός αποφάσισε να φέρει καταστροφή μέσω ενός κατακλυσμού (Γένεσης6:5,7).Τη στιγμή που όλος ο κόσμος έγινε βίαιος και τους άξιζε να καταστραφεί ο Νώε και η οικογένεια του ήταν πιστοί στον Θεό. (Γένεσης6:8-10).Λίγο σύμπτωση από όλη την ανθρωπότητα να μείνουν οχτώ άτομα πιστοί. Κάποιοι μπορούν να πουν ότι ο Θεός τους διαφύλαξε, τότε γιατί αυτός ο Θεός αγάπης δεν διαφύλαξε και τους υπόλοιπους; Εν τέλη ο Θεός διατάζει τον Νώε να φτιάξει μια κιβωτό και να βάλει μέσα ζώα, προμήθειες και την οικογένεια του αφού προειδοποιήσει τους ανθρώπους(Γένεσης6:14,19,21)
Ο Θεός επιφέρει τον κατακλυσμό και καταπνίγει όλη την επιφάνεια της Γης με νερά(Γένεσης7:11)Ωραία, τι θα πούμε για τα παιδιά που πέθαναν και δεν έφταιξαν σε τίποτα; π.χ. τα νεογέννητα. Ο παντοδύναμος Θεός δεν μπορούσε να στείλει αγγέλους να σκοτώσει τους ένοχους γονείς όπως έκανε και σε άλλες περιπτώσεις; Πολλοί από τους μελετητές της Γραφής λένε ότι οι γονείς είχαν την ευθύνη για τον θάνατο των παιδιών. Ωραία και γιατί ο Αδάμ και η Εύα που διέπραξαν την χειρότερη αμαρτία που είναι ασυγχώρητη λυπήθηκε τα παιδιά τους που ούτε καν γεννήθηκαν; Όποτε θέλει δείχνει έλεος αυτός ο θεός για να έχουμε καλό ερώτημα;

Όσο καθαρά κι αν φαίνονται τα πράγματα ας δούμε ένα παράλληλο παράδειγμα: Οργανώνεται μια δεξίωση και καλείται πολλούς ανθρώπους με τα παιδιά τους. Σε αυτό το πλήθος υπάρχουν και κάποιοι αγενείς που παρασύρουν τον υπόλοιπο κόσμο. Σε κάποια φάση η κατάσταση ξεφεύγει εκτός ελέγχου και ο κόσμος αρχίζει τις φασαρίες εκτός οχτώ άτομα. Έχετε σωματοφύλακες τους οποίους δεν χρησιμοποιείται. Εσείς όμως προειδοποιείτε τους ανθρώπους αλλά αυτοί δεν ακούν, τότε βγάζετε τους οχτώ έξω και παίρνετε ένα λάστιχο και κάνετε μούσκεμα όλο τον κόσμο με ζεστό νερό για να σταματήσει μαζί και με τα μικρά παιδιά που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Τι θα έπρεπε να κάνει ο ιδιοκτήτης; μάλλον να χρησιμοποιήσει τους σωματοφύλακες και να επιβάλει την τάξη σε αυτούς που φταίνε και όχι να χρησιμοποιήσει βία αδιακρίτως στα αθώα παιδία.

Ο θεός όμως δεν δείχνει διάκριση σε τίποτα ακόμη και αν είπε στο λόγο του την Αγία Γραφή ότι το παιδί δεν φέρει ευθύνη για το αμάρτημα του παιδιού (Δευτερονόμιο 24:16).

Ιστορία του Αδάμ και της Έυας

2008-08-18T17:00:00.006+03:00

Στο τέλος της δημιουργίας όπως αναφέρει η Αγία Γραφή ο θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα που ήταν το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι(Γενεσης2:7,22). Ο θεός είπε στον Αδάμ και την Εύα ότι στον κήπο της Εδέμ που τους εγκατάστησε υπάρχουν πολλά δέντρα ,αλλά υπάρχει και το δέντρο του καλού και του κακού(Γένεσης 2:16,17). H Εύα που ήταν τέλειο δημιούργημα της μίλησε ένα φίδι το οποίο χρησιμοποίησε ο Σατανάς με σκοπό να την αποπλανήσει .Ο Θεός της είπε μέσω του Αδάμ (που το καταλαβαίνουμε από την αφήγηση της Γένεσης) ότι αν φάει από το δέντρο του καλού και του κακού θα πεθάνει εξάπαντος. Η Εύα που μέσω του Αδάμ άκουσε την εντολή που έδωσε ο Θεός στον Αδάμ προτίμησε να ακούσει ένα φίδι που απλά της είπε ότι θα γίνει σαν τον Θεό όταν φάει το καρπό(Γένεσης 3:4,6).
Ξέρουμε ότι πολλοί ατελείς άνθρωποι που πέρασαν πολύ δύσκολες δοκιμασίες για χάρη του Θεού δεν υπέκυψαν π.χ. πιστοί χριστιανοί κατά τον μεσαίωνα που πέθαναν επειδή διάβαζαν την Αγία γραφή . «Πέθαναν για ένα βιβλίο που προήλθε από τον θεό τον οποίο θεό δεν είδαν ούτε άκουσαν ούτε έδωσε κανένα σημάδι σε αυτούς τους πιστούς ,κάποιο θαύμα τέλος πάντων» .Ενώ η Εύα που άκουσε την εντολή του Θεού μέσω του Αδάμ και ήταν τέλεια αποφάσισε την λάθος επιλογή ,οι χριστιανοί του πρώτου αιώνα που ούτε καν είδαν ή άκουσαν τον Θεό επέλεξαν να πεθάνουν για αυτόν .Η τέλεια Εύα άκουσε σαν ένα ανώριμο μωρό ένα φίδι. Εσείς οι απλοί άνθρωποι θα κάνατε τέτοιο λάθος; πως γίνεται μια τέλεια γυναίκα να κάνει ένα τόσο ανόητο λάθος; Ο Αδάμ που και αυτός ήταν τέλειος πήρε το καρπό που του έδωσε η Εύα και το έφαγε (Γένεσης 3:6),η Γραφή δεν αναφέρει ότι ο Αδάμ ήξερε ότι αυτό που έφαγε ήταν ο απαγορευμένος καρπός .Ακόμη και αν ήξερε ότι ήταν ο απαγορευμένος καρπός δεν του μίλησε το φίδι άρα ούτε ο Αδάμ ως τέλειος είναι λογικό να παρασύρθηκε χωρίς καμία παρότρυνση από κάποιον. Μήπως είπε έτσι απλά ας φάω τον απαγορευμένο καρπό και ας πεθάνω; Μια δικαιολογία που λέγεται είναι ότι ήθελε να πεθάνει με την γυναίκα του επειδή την αγαπούσε. Ένας ατελής άνθρωπος για παράδειγμα αν του πρόσφερε ένα δηλητήριο η γυναίκα του το οποίο ήπιε η ίδια, θα το έπινε; Για εσάς τους μελετητές της Αγίας γραφής που την υπερασπίζεστε με κάθε δικαιολογία δίνω το εξής απλό παράδειγμα: Μια ωραία μέρα έρχεται σε εσάς ένας Πρόεδρος μιας μεγάλης εταιρείας αυτοκινήτων και σας παίρνει σε ένα μεγάλο κτίριο που είναι ένα κατάστημα της εταιρείας. Σας λέει υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα να διαλέξετε και να πάρετε εκτός από ένα το οποίο αν το πάρετε θα σας διώξουν .Εσείς ακούσατε πολύ καλά τα λόγια του Προέδρου της εταιρείας .Όμως ξαφνικά μια πλαστική κούκλα πετάγεται στη μέση και αρχίζει να σας μιλάει(εν τω μεταξύ κάποιος μιλάει πίσω από την κούκλα),σας λέει ότι ο πρόεδρος σας λέει ψέματα και ότι αν πάρετε το απαγορευμένο αυτοκίνητο θα γίνεται εξάπαντος πρόεδρος της εταιρείας. Εσείς τον πιστεύετε και εν τέλη σας διώχνουν. Ένας ατελής άνθρωπος σαν εμάς θα έπεφτε σε τέτοιο λάθος να πιστέψει μια ψεύτικη κούκλα; Πιθανόν και τονίζω πιθανόν! Μόνο ένας οπισθοδρομικός θα έκανε ένα τέτοιο λάθος .H τέλεια Εύα και Αδάμ το έκαναν «Τι σύμπτωση αμάρτησαν και οι δυο που ήταν τέλειοι από ένα λάθος που θα έκανε ένας οπισθοδρομικός». Μια προτελευταία δικαιολογία που πρέπει να εξετάσουμε είναι ότι η Εύα έφαγε τον καρπό με το κίνητρο ότι καλλιέργησε στο μυαλό της την σκέψη αν θα ήταν ανεξάρτητη ή αν θα υπάκουε τον Θεό. Και πάλι δεν είναι δυνατόν να την παροτρύνει ένα φίδι να σκεφτεί έτσι. Θα μπορούσε και μόνη της να κάνει αυτή τη σκέψη. Επίσης λέγεται ότι η Εύα ως τέλεια γυναίκα που ήταν, σκέφτηκε ότι ο Θεός δεν της επίτρεπε να φάει από το δέντρο του καλού και του κακού διότι της έκρυβε την δύναμη να γίνει Θεά σαν και αυτόν, άλλωστε θα μπορούσε να σκεφτεί ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος να μην της επιτρέπει να φάει από έναν απλό καρπό. Όπως ξέρουμε βάση της Γραφής το τέλειο ανθρώπινο μυαλό απέχει πολύ από το δικό μας το ατελή μυαλό. Άρα λογικά μπορεί να πει κάποιος η Εύα σκέφτηκε ότι ο Θεός της έκρυβε την δύναμη να γίνει Θεά σαν και αυτόν και δεν το ήθελε ο Θεός αυτό. Γιατί δεν σκέφτηκε ότι αν ο Θεός δεν ήθελε να γίνει Θεά η Εύα δεν θα έβαζε καν το δέντρο εκεί! .Ο Παντοδύναμος Θεός πολύ απλά δεν θα έβαζε το δέντρο εκεί αν δεν ήθελε η Εύα να γίνει ίση με αυτόν. Το δικό μου ατελή μυαλό σκέφτηκε αυτό ,γιατί η Εύα δεν έκανε αυτή την λογική σκέψη ;

Θα στραφώ στο παράδειγμα το οποίο ανέφερα προηγουμένως με τον πρόεδρο μιας εταιρείας που προσφέρει σε κάποιον άλλο άνθρωπο να πάρει αυτοκίνητο από το κατάστημα της εταιρείας του. Πάλι με την λογική των μελετητών της Γραφής αυτός ο άνθρωπος που του απαγορευόταν να πάρει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο στο κατάστημα ,θα μπορούσε να σκεφτεί όπως την Εύα. Αυτό το αυτοκίνητο του έδινε την ευκαιρία να γίνει πρόεδρος και ο πρόεδρος δεν του επίτρεπε να πάρει το αυτοκίνητο για να μην γίνει πρόεδρος. Και εδώ αυτός ο απλός άνθρωπος μπορούσε σκεφτεί αν ο πρόεδρος δεν ήθελε να γίνει πρόεδρος σαν και αυτόν δεν θα άφηνε ένα αυτοκίνητο εκτεθειμένο με τα άλλα. Αντίθετα θα το κλείδωνε κάπου καλά.
Τώρα πάμε στην τελευταία δικαιολογία που αναφέρθηκε από ένα μελετητή της Αγίας Γραφής που είναι η εξής: Ο άνθρωπος στο παράδειγμα ήξερε ένα περίπου πως ένας περιβάλλον φτάνει στο σημείο να έχει μια τέτοια θέση πρόεδρος διότι ζούσε σε ένα συγκεκριμένο άρα δεν είναι δυνατόν να πάρει το αυτοκίνητο για να γίνει πρόεδρος ξέροντας πως γίνεται κάποιος πρόεδρος. Ακόμη κι αν έχουν έτσι τα πράγματα ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδέα πώς κάποιος εκλέγεται πρόεδρος είναι λογικό να σκεφτεί ότι ένα αυτοκίνητο θα του δώσει τέτοια θέση; Επειδή πολύ απλά ο άνθρωπος στο κατάστημα γνωρίζει ότι το αυτοκίνητο είναι απλά μεταφορικό μέσο φτιαγμένο από σιδερένιες λαμαρίνες.
Πάρτε ένα τρίτο και πιο απλό παράδειγμα: ξαφνικά βλέπετε ένα μωρό πάνω στην κορυφή ενός πολύ ψηλού δέντρου. Εκείνη τη στιγμή διερωτάστε πως αυτό το παιδί βρέθηκε ψηλά στο δέντρο. Εσείς δεν έχετε ιδέα πως βγήκε εκεί επειδή γύρω σας δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει πως βγήκε. Τότε ένας άνθρωπος που είναι σε εκείνη την περιοχή σας λέει ότι το παιδί έφαγε ένα μήλο και βρέθηκε στην κορυφή του δέντρου. Παρόλο που δεν έχετε ιδέα πως το παιδί βγήκε στην οροφή δεν θα πιστεύατε ότι βγήκε στην κορυφή του δέντρου με το που έφαγε έναν μήλο. Διότι ξέρετε πολύ καλά ότι το μήλο απλά τρώγεται! Έτσι στρεφόμαστε στον άνθρωπο στο προηγούμενο παράδειγμα που είχε να πάρει ότι αυτοκίνητο ήθελε. Ακόμη κι αν δεν ήξερε πώς μπορεί κάποιος κατέχει τη θέση του προέδρου, δεν σημαίνει ότι θα σκεπτόταν ανόητα πράγματα ,όπως το να πάρει ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο θα γίνει πρόεδρος. Έτσι στρέφοντας την προσοχή μας στην περίπτωση της Εύας που δεν ήξερε πώς ο θεός κατείχε τέτοια θέση δεν είναι λογικό να σκεφτεί ότι αυτός ο καρπός θα της πρόσφερε την ευκαιρία να γίνει θεά. Διότι ο καρπός είναι ένα είδος τροφής και όχι τίποτα παραπάνω. Υπήρχαν τόσα άλλα πράγματα στον κήπο της Εδέμ να δοκιμάσει για να γίνει μια θεά, το πιο επικίνδυνο διάλεξε να δοκιμάσει; Όμως το πιο επικίνδυνο της τράβηξε την προσοχή όπως στην προτελευταία δικαιολογία που λέχτηκε ότι η Εύα υποψιάστηκε ότι ο απαγορευμένος καρπός θα της έδινε την ευκαιρία να γίνει θεά. Επειδή όπως αναφέρεται στην δικαιολογία ο Θεός με το να απαγορεύσει της Εύας να φάει από τον καρπό, η Εύα νόμισε ότι της κρύβει την ευκαιρία να γίνει Θεά σαν κι αυτόν. Άρα και πάλι οδηγούμαστε στο ίδιο σημείο που ανέφερα πιο πάνω: Γιατί δεν σκέφτηκε ότι αν ο Θεός δεν ήθελε να γίνει θεά η Εύα δεν θα έβαζε καν το δέντρο εκεί! Οι δύο πρώτες δικαιολογίες που ειπώθηκαν από τους μελετητές της Γραφής δεν αναφέρονται στην Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει καμιά από τις δύο δικαιολογίες πουθενά. Το μόνο που αναφέρει είναι ότι κατόπιν της συζήτησης με το φίδι η Εύα είδε ότι ο απαγορευμένος καρπός της ήταν ποθητός στα μάτια(Γένεσης 3:5) και τον έφαγε. Γιατί τότε ο Θεός δεν φρόντισε να γραφτούν οι δύο αυτές δικαιολογίες; Εν τω μεταξύ αυτές οι δικαιολογίες καταρρίπτονται ούτος ή άλλως όπως τις έχουμε εξετάσει πιο πάνω. Καμιά από τις δικαιολογίες τους δεν ευσταθεί! Άρα γιατί ο Θεός δεν φρόντισε να γραφτούν περισσότερα ώστε να μην υπάρχουν τέτοια μεγάλα κενά; Θα έπρεπε ο Θεός να φροντίσει τέτοια κενά ώστε να μην χρειάζονται οι δούλοι του να τα συμπληρώνουν ακόμη και με αυτές τις φτηνές δικαιολογίες.
Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει την ιστορία του Αδάμ και της Εύας να φαίνεται πλαστή είναι αυτό που λέγεται από τους μελετητές της Αγίας Γραφής ότι η Εύα ίσως αμφέβαλε αν ο Θεός έλεγε την αλήθεια. Είναι δυνατό ένα ερπετό να την κάνει να αμφιβάλει τον Θεό που την δημιούργησε; Στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ότι η Εύα αμφέβαλε τα λόγια του Θεού. Από την άλλη δεν πέρασε κάποιο χρόνο συναναστροφής με το φίδι για να καλλιεργηθούν οι αμφιβολίες της διότι κατόπιν της συζήτησης που είχε με το φίδι έφαγε τον απαγορευμένο καρπό. Έχοντας βάση της Γραφής υπόψη ότι η Εύα ήταν μια τέλεια γυναίκα ρίσκαρε την ζωή της να φάει τον απαγορευμένο καρπό για κάτι που δεν ήταν σίγουρη. Ένας λογικός ατελής άνθρωπος θα έβαζε σε ρίσκο την ζωή του στην συγκεκριμένη περίπτωση; Η θα έκανε μια πιο προσεχτική σκέψη στο αν θα έβαζε σε ρίσκο τη ζωή του; Φυσικά ένας λογικός άνθρωπος θα έκανε το δεύτερο. Ενώ η Εύα που ήταν τέλεια και άκουσε τον Θεό μέσω του Αδάμ ρίσκαρε την ζωή της κάνοντας κάτι που δεν θα έκανε ένας ατελής και λογικός άνθρωπος. Αυτό είναι ακόμη ένα σημείο πού δείχνει ότι η Εύα δεν ήταν τέλεια. Από την άλλη μεριά θα ήταν πιο λογικό η Εύα να έκανε με σιγουριά αυτή την κίνηση. Κάνοντας όμως αυτή την κίνηση με σιγουριά σημαίνει ότι δεν πίστεψε τα λόγια του δημιουργού της αλλά του φιδιού. Δηλαδή αν ήταν σίγουρη σημαίνει ότι πίστευε ότι ο Θεός ήταν ψεύτης. Πάλι ερχόμαστε στο ίδιο σημείο που δείχνει ότι η Εύα δεν ήταν τέλεια διότι πίστεψε το φίδι και πέρασε για ψεύτη τον δημιουργό της που της είπε ξεκάθαρα να μην πάρει τον απαγορευμένο καρπό. Δεν είναι λογικό μια τέλεια γυναίκα να πέσει από ένα λάθος που δεν θα έκανε ένας ατελής και λογικός άνθρωπος. Είτε αμφέβαλε για την εντολή που έδωσε ο Θεός είτε πίστευε ότι ήταν ψεύτης που δεν είναι λογικό, πήρε τον καρπό κάνοντας την εξής σκέψη όπως ειπώθηκε σε μια συγκεκριμένη δικαιολογία «Η Εύα πήρε τον καρπό διότι ότι ο Θεός της έκρυβε την δύναμη να γίνει Θεά σαν και αυτόν και δεν το ήθελε ο Θεός αυτό». Πάλι καταλήγουμε στο ίδιο σημείο : Γιατί δεν σκέφτηκε ότι αν ο Θεός δεν ήθελε να γίνει Θεά η Εύα δεν θα έβαζε καν το δέντρο εκεί; Αν ένα ατελή μυαλό μπόρεσε να κάνει αυτή τη λογική σκέψη γιατί η Εύα δεν το έκανε;
*Μελετώντας την Αγία Γραφή θα βρείτε ότι δεν υπήρχε μόνο το δέντρο του καλού και του κακού αλλά και το δέντρο της ζωής(Γένεσης 3:22 ). Αν ο Αδάμ και η Εύα έτρωγαν από αυτό το δέντρο θα μπορούσαν να ζήσουν αιώνια(Γένεσης 3:22). Όπως λέει η Αγία Γραφή ο Σατανάς ήθελε να πάρει την δόξα από τον Θεό και να έχει εκείνος την δόξα από τους ανθρώπους(1Ιωάννη 5:19 και Αποκάλυψη 12:9), πράμα που μας δημιουργεί σκέψεις. Έχοντας υπόψη το δέντρο της ζωής ο Σατανάς μπορούσε να πάρει τον Αδάμ και την Εύα στο δέντρο της ζωής ώστε να μπορούν να ζουν αιώνια τρώγοντας από τον καρπό του και έτσι μετέπειτα να τους οδηγήσει στο άλλο δέντρο ώστε να αμαρτήσουν. Έτσι ο Αδάμ και η Εύα θα ζούσαν μια αμαρτωλή και αιώνια ζωή. Σκεφτείτε για λίγο, οι κακοί άνθρωποι θα ζούσαν αιώνια χωρίς να πεθάνουν και έτσι θα ήταν για πάντα υπόδουλοι στον Σατανά. Ο Σατανάς θα μπορούσε να έχει αιώνια την δόξα από τους ανθρώπους. Όμως βλέποντας το θέμα από την άλλη μεριά ο Θεός που είναι ο δημιουργός θα επέμβαινε ούτος η άλλος. Αν το έκανε θα αθετούσε τον κανόνα του διότι αν δούμε λέξη προς λέξη τα λόγια του Θεού είπε ότι πρέπει να φύγει ο άνθρωπος από τον κήπο της Εδέμ γιατί αν φάει από τον δέντρο της ζωής θα ζούσε αιώνια. Έτσι με το να διώξει τον Αδάμ και την Εύα και να βάλει δύο αγγέλους στη είσοδο του κήπου για να μην φάνε από το δέντρο της ζωής φαίνεται ότι τηρούσε τους κανόνες του . Ο Θεός δεν θα περίμενε να φάει ο Αδάμ και η Εύα από το δέντρο της ζωής ώστε μετέπειτα να μπορέσουν να φάνε από το δέντρο του καλού και του κακού για να ζουν για πάντα αμαρτωλά και ύστερα να επέμβει αθετώντας τον κανόνα του. Αν ο Θεός είχε σκοπό να αθετήσει τον κανόνα του όταν Σατανάς θα μπορούσε να κάνει αυτή την κίνηση τότε δεν θα έμπαινε στον κόπο να φυλάξει τον κήπο που ήταν το δέντρο της ζωής με δύο αγγέλους . Που σημαίνει ότι ο Σατανάς θα μπορούσε να πάρει τον Αδάμ και την Εύα να φάνε από το δέντρο της ζωής και μετά να αμαρτήσουν τρώγοντας από το δέντρο του καλού και του κακού και έτσι να τους υποδουλώσει αιώνια στην αμαρτία και να έχει αυτός για πάντα την δόξα από την ανθρωπότητα. Γιατί ο Σατανάς που έχει πιο σατανικό μυαλό από εμάς τους ανθρώπους δεν το έκανε;

Δεν πρέπει να αφήσουμε απαρατήρητη την παρουσία του Σατανά ως φίδι που είχε σκοπό να ξεγελάσει την Εύα. Σκεφτείτε….. Τι θα μπορούσε να ξεγελάσει μια τέλεια γυναίκα σαν την Εύα ή τον Αδάμ, μια παρουσία με ένα φίδι ή μια παρουσία ενός αγγέλου. Φυσικά με το να παρουσιαστεί ο Σατανάς ως Άγγελος που είδη ήταν θα έπειθε περισσότερο την Εύα παρά ένα φίδι. Η παρουσία του φιδιού μας λέει πολλά για το πως γράφτηκε η Αγία Γραφή. Εδώ φαίνεται ότι το φίδι είναι επινόηση ανθρώπου διότι το φίδι είναι θεωρείται πονηρό ανάμεσα στα άλλα ζώα, άρα ο ρόλος του ταίριαζε σε αυτή την περίπτωση επειδή τα υπόλοιπα ζώα δεν ήταν τόσο πονηρά όσο αυτό. Είναι μια ιστορία με δομή ανθρώπου και όχι Θεού. Αν αυτή η ιστορία ήταν αληθινή ο Σατανάς θα παρουσιαζόταν διαφορετικά και όχι σαν φίδι.